confessions of a goddess

UP APSM Statement on the September 22 Incident (Pelting of Eggs at Gen. Esperon)

2006-09-28T00:26:00.000+08:00

STATEMENT OF THE UP ASSOCIATION OF POLITICAL SCIENCE MAJORS

Last Friday, Sept.22, the UP Association of Political Science Majors held a forum entitled "Untamed Conflict and Arrested Development: Finding a Way Out of the Vicious Cycle". The objectives of the forum were to shed light on the nexus of conflict and development and to examine proposed solutions from different actors and institutions. The speakers invited were Gen. Hermogenes Esperon from the military, Prof. Miriam Coronel-Ferrer from SULONG CAHRIHL, Dr. Florian Alburo from the School of Economics, and Usec. Danilo Encinas of the GRP Peace Negotiations Panel. The forum should be noted for having successfully engaged different actors in a formal and academic discourse and an open exchange of ideas.

The UP APSM is a non-partisan organization with the slogan “where both ends of the political spectrum meet”. Having Gen. Esperon and the Undersecretary Encinas talk to students affiliated to the militant sectors is no less than a perfect example of the meeting of divergent sides. The attendance of Gen. Esperon, together with the other speakers should be recognized as an effort to provide a balanced and unbiased discussion on the topic. The speakers even actively took part during the open forum where they engaged the audience in a dialogue and debate. However, it is unfortunate that some students went against the parameters of academic discourse in the incident after the forum. Contrary to accusations, APSM stands for academic freedom. We believe that academic freedom means that a person, organization or institution can articulate ideas and political beliefs without the threat of being harmed in any way. In fact, the presentation of the forum is an attempt to achieve that objective. The military as an institution, just like other actors in society, deserves its right to participate in public discourse and present its ideas and policies. For a such as the one presented promotes transparency by engaging the military in a public discussion of its ideas and policies. We regret that at the end of the forum, some members of the group STAND UP, LFS and other groups threw eggs at the unarmed AFP delegates. A female officer was hit on the face and the cars were soiled with eggs and mud. We would like to clarify that we do not condemn STAND UP and affiliated groups as organizations which pursue their own goals. What we are condemning are the actions of specific members involved in this incident. Among the issues raised in the forum were giving respect to human dignity and rights and rejecting violence as a means of struggle. However, these are the offenses which the perpetrators of this incident are guilty of: gross disrespect to the human person and violence. These are actions which give activists and UP students a bad name. We in UP APSM believe that we all share the same goals of social justice, equity, and development together with our frustrations with government leaders and the shortfalls of existing institutions. We fight the same battles but we differ in the fronts we choose to pursue. However, in spite of this divergence, Prof. Ferrer's ultimate point should be a guiding principle: paradigm shifts are necessary to achieve peace and regardless of what camp you are in, conflict should be settled through peaceful channels; violence should be a last resort and in the unfortunate occasion that such is employed, camps should submit themselves to established rules of engagement.

During the forum, the UP APSM as the organizers were accused of taking inappropriate measures such as inspecting bags and asking members of STAND UP to leave. First, we would like to clarify that nobody was asked to leave the forum. One of our members merely asked USC Chair Paolo Alfonso, in the same manner that other members of the audience were also asked, to vacate a seat reserved for faculty and invited guests. Second, as the organizers of the forum, UP APSM reserves the right to take precautionary measures which would ensure the general safety of the audience and the smooth flow of discussion. This decision to undertake such precautionary measures was decided upon by the organization and the organization alone. In fact, as organizers it is our responsibility to ensure the safety of students, especially those whom we invited. The violent and disruptive actions of members of STAND UP after the forum validated the necessity of measures we have taken.

We demand a public apology from the members of STAND UP, LFS and their affiliated organizations for throwing eggs and mud at the delegates of one of our invited speakers. We hope that this incident would never happen again. We also believe that Paolo Alfonso, who identified himself as the University Student Council Chairperson, should apologize to the general UP studentry for misrepresenting us. His actions during and after the forum do not represent the collective behavior of UP students. He should be more careful in his actions especially those that he is doing in his capacity as USC chair. Thus, we demand a public apology from Paolo Alfonso for his actions which were subsequently misconstrued as the general behavior of the UP studentry by the greater public. How do we create a culture of peace in the midst of these kinds of actions? How can we propose solutions to the protracted conflict in the country and the underdevelopment and suffering of our people when some groups do not know what it means to be civil? We regret that these actions have come from no less than our fellow UP students. The perpetrators of this incident, by their imprudent actions have abused and misused the idea of academic freedom held sacred by the university. Again we denounce the incident last September 22 and enjoin our fellow UP students to do the same.

wooooohoooooo!!!

2006-08-17T21:46:00.000+08:00

midterms na next week!!!! pray for me! (for us)

im loving the toxic life!!!!!

adeeeeeeeeeeeek! (hi red. hehe!)

im back!!!

2006-07-14T14:15:00.000+08:00

siguro it't time for me to post again. hehehe. para akong nag hibernate sa dami ng ginagawa. oh well.

where to start? hmmm... i've been in law school for, 3 weeks, i think. so far so good. so far surviving. my classes are in the evening, usually 4.30-8.30. good for me i think, i am able to utilize my time better. i usually wake up at 8am to study, tuloy tuloy na till my classes start. im getting used to the law school culture, of being called almost everyday to recite and of studying everyday as if it is finals day the next day. there's nothing much to tell, really. alangan namang ikwento ko kung paano ako mag aral diba. there's nothing happening kasi, aral-tulog lang. i even tell myself that if this is how i study in college, i should have graduated with honors. o well.

this week is my lucky week. heheh :) because of the weather classes have been suspended for 2 days straight (wed and thurs), plus the fact that we really don't have classes last tues (st. benedict's day) and today (our prof cancelled our class). last monday i am in a "grp study" with my classmates. hahaha yeah right! paalam ko lang yung grp study na yun, pero in reality inuman session yun. haha! o well, minsan lang naman kami malilibre, so sinamantala na namin ang pagkakataon. dun kami sa condo nina red sa roxas blvd. walang tulugan! 5.30 na kami umalis dun. it was fun! getting to know my classmates na rin :) tuesday naman, i went to UP. i missed my orgmates! hehehe, at last na dalaw ko na rin sila. si ava dapat pupunta din kaso nagbackout... hmp! hehehe. nag gateway na lang sila nina val, carol and tonet. i was not able to come kasi may usapan na kami ni andrew ng dinner. grabe exag yung ulan! hehehe.

so yun lang naman, wala akong masabi, ang boring ng life ko ngayon :( but honestly so far im enjoying law school, sana tuloy tuloy na :)

Hello Law School

2006-06-17T23:58:00.000+08:00

orientation namin sa san beda law school last thursday. well, ok naman, kinda long and mejo boring na in the end pero ok pa rin naman. some of our professors gave inspirational talks, as in endless inspirational messages! hay... i met some of my classmates na rin, they seem nice naman.

friday naman is our classroom orientation. mas ok kasi yung magkakasection na lang yung magkakasama. nagkaroon naman ng interaction among us kaso hindi ko pa rin nakilala lahat. nagtanong kami ng mga kung anu-anong gumugulo sa aming isipan, nagpakain din naman sila ng pansit samin. hehe. before going home mejo tumambay muna kami ng iba kong classmates dun sa mga tindahan, me, grace, gjeff, dan and eon. saya naman, getting to know each other.

well i really want to share something with you guys, something that made me think and something that inspired me na rin siguro. it is an article by the Law Student Government president, Uella Mancenido, published in our Freshmen Survival Guide. it made me realize that i should not be that bitter that the most important period of my academic life would not be spent in UP. read on....

Open Letter

I failed the UPLAE.

The first few days walking around the dusty streets of Recto and staring at the seemingly endless rallies at Mendiola broke my heart to the core. The way the upperclassmen stopped in front of the statue of Our Lady of Monserratt or faithfully knelt at the church pews all the more convinced me that San Beda was not where I had wantd to spend the next four years of my law school life. I simply did not belong, I thought. I failed the UPLAE and this is probably the sole reason why I found myself along the halls of San Beda, bitter that i had been stripped off the chance of learning law in a "grand manner".

To ease my disappointment at myself, I tried to accept that being in San Beda is a part of a great plan. This, I painstakingly justified as I dragged my feet into the Abbot Lopez Hall during the freshmen orientation. There, I had found my answers.

In that room filled with eager faces fighting off the anxiety and fear of what lies ahead, or trying to stay awake to listen to the never-ending inspirational messages, I discovered why i was sent into the gates of San Beda. On that day, one of the spekers said that the reason why we were there was because San Beda was perhaps the only institution that allowed us the privilege of having one chance to prove that we were indeed cut out for the law profession. He said further that this institution did not believe in denying any person that chance; that we were given one whole year to make a mark and fight for that coveted slot in the next level. From that day on, I knew, with complete certainty, that here is where I had wanted to start and end.

For the past three years, Ihave come to fall in love with San Beda. Strongly, every passing year. I realized that it had become my home. I learned that as in life in general, we simply have to learn the hard way if only so that we will appreciate where life has taken us.......................

There. Mahaba pa yan, kaso tips for the freshies na yung kasunod kaya di ko na sinali. In reading that article i realized that there, indeed, is a reason why I am in this institution. As the author said, San Beda believed in chances, and they do not base your capacity to survive in law school in just one exam. San Beda gave me the chance, and I am definitely not going to waste it.

Chuvaness

2006-06-09T23:41:00.000+08:00

hay hay hay... june na at kelangan ko nang lubos lubusin ang mga huling araw ng aking papetiks petiks na life. haha! in two weeks magiging total geek na ako (i hope).

nung wednesday dumating na si andrew galing sultan kudarat (yehey!). so ayun, nag punta ako sa kanila for some bonding moments. hahaha! tambay, tas pinanood namin yung mga kinunan niyang video doon sa kanila. kadiri pa kasi pinapanood talaga niya sakin yung video ng baboy na kinakatay! sobrang kawawa talaga yung baboy, super iyak habang ginigilitan ng leeg. eeewwweee!!!

kanina naman nagkitakita kami nina ava, carol, nyl and mga iba pang nakatambay. wala lang, magpapasukan na kasi sina ava sa tuesday so nagkita na kami ngayon. hehe, dami niya stories about dun sa orientation nila. grabe natatakot na rin ako sa kung ano mang mangyayari samin. kumain kami ng isaw sa may ilang tapos tumambay kami sa sunken. nanlibre pa si nyl ng palitaw! hehehe! tapos di ko makakalimutan na sabi ni nyl na pag naipasa ni carol yung 199 niya kay morada ililibre niya kaming 3. so carol, karirin mo yan! hehehe.

after naman nun nagkita kami ulit ni andrew at kumain kami sa ababu (ang walang kamatayang ababu). grabe tagal naming naghintay ng taxi, mga 30mins ata. after eating hinatid na niya ko sa bahay. bukas baka pumunta ulit siya dito, siyempre kelangang lubusin ang mga huling araw na di pa kami busy!

pag uwi ko naman nadatnan kong andito na ang mga padala ng tito ko galing kuwait. pinadalhan niya ako ng isang puma na silver na backpack na mejo kikay, isang quicksilver na backpack na pang maraming gamit, isang CK one summer perfume, at isang clinique happy perfume. dami pang mga ibang pabangong padala, iba kay mama iba kay sam. pro shempre maghahati hati naman kami dun, so andami na naming pabango! hehehe... kay gabby merong sobrang astig na coloring set, actually dalawang set yun. may mga markers, glitter glue, crayons na nattwist, marking pens na napag kakabit kabit, basta amazing talaga! para nga akong bumalik sa pagkabata nung nakita ko, nakakatuwa kasi. marami pang ibang padala, mga sabon, chocolates, toilet papers, meron ding nido, tide, ariel, comfort..... ay mali.... NIDO, TIDE, ARIEL, COMFORT. hehehe... soooooobrang laki kasi eh! sobrang laking can ng nido, sobrang laking ariel at comfort, ay yung tide panalo! ISANG SAKONG TIDE! hahaha! noong unang kita ko nga akala ko bigas, pagtingin ko sa label tide pala! hehehe.

anyways, orientation na namin sa 15, kinakabahan na ko!

stuff

2006-05-30T23:43:00.000+08:00

I am now Abigail Camille A. Pizarro, MD.

haha! mamaya malalaman nyo kung bakit doktor na ko ngayon (when all this time pinangangalandakan kong gusto kong maging lawyer). last thursday, friday and saturday, nasa edsa shangri-la hotel ako with my cousins. it's like an annual thing, coz my tita has this annual convention at that hotel. during the convention, nagchecheck-in kami sa hotel. so ayun, buhay mayaman. haha! well as usual malas na naman ako, i had my period the day na magchecheck in kami, so i wasn't able to enjoy the ammenities the hotel has to offer (swimming, sauna, jacuzzi, etc). pero ok lang naman dahil kahit tumambay lang ako sa room whole day masarap pa rin ang buhay.:)

so bakit nga ba ako naging doktor? we weren't allowed to go to the convention since hindi naman kami mga doktor. sayang, dami pa naman freebies, mga bags, pens, raffle tickets, etc. but our not being doctors is not a hindrance for our desire to get free stuff. hahaha! yung isa kong cuzin, she works for the convention, namimigay ng kits sa mga doctors, ganun. so what she did is that she printed IDs and certificates for us para makapasok kami sa convention at makakuha ng free stuff. so now i have this ID (pang convention lang naman yung ID, not a permanent or valid thing) na nakalagay:Abigail Camille A. Pizarro, MD. at something na member ng Philippine Heart Association. hahaha!

cool diba? well nung nakapasok kami sa parang area ng convention, mejo nakakatense, kasi some people were looking at us. shempre ang babata pa namin para maging doctors! at worse, may lumapit pa sakin na guy na kinuha yung name, address, etc ko for the raffle. panay pa tawag sakin na doc. then nung tinanong nya yung age ko, uhm, mejo nagpanic na ko ng konti! na blurt out ko na lang "25". maya maya ko lang narealize na mashado pang bata ang 25 para maging doctor... hindi pa nga ako tapos ng med proper sa ganung age eh! hay... for the first time pinagdasal ko na hindi ako manalo sa raffle. i could only imagine the look on the doctors' faces pag tinawag ako sa stage dahil ako ang nanalo. geez.

yun lang naman ang significant na nangyari sa shang. wala naman kasi kami mashado ginagawa bukod sa tumambay sa may pool at mag megamall or shang mall.

********

last wednesday naman umuwi na si andrew sa sultan kudarat. hay, ang layo... oh well, sandali lang naman siya mawawala, pero malungkot pa rin. namimiss ko na siya, sobrang saya pa naman ng last day namin together. hehehe. balik ka na mahal!

********

kahapon naman nagpunta akong rex bookstore to buy some of my law books. grabe totohanan na to! hahaha. meron na akong civil code (persons and family relations) at revised penal code. in fairness enjoy din naman pala basahin yung mga yun, mejo sinimulan ko na kasing magbasa.. hindi naman siguro ako mabobore sa law. i wish!

malas!

2006-05-17T18:39:00.000+08:00

hay, ang malas malas ko today! enrolment ko sa beda kanina, at umaga pa lang inuulan na ako ng malas.

balak ko eksaktong 9am andun na ko, para matapos agad. at well, mejo lang 8:45 na ko nagising. so sige fine ok lang, mahaba naman ang oras. 9:45 na ako nakaalis ng bahay. naglakad ako papuntang santolan station ng lrt. nung bumibili na ako ng ticket, na realize ko na naiwan ko lahat ng credentials na isusubmit ko. kumusta naman ako, sa lahat ng maiiwan ko yun pa. well buti na lang di pa ako nakakasakay ng train. so bumalik ako sa bahay (na mejo nakakapagod na dahil nilalakad ko lang naman yung station). pagdating ko sa legarda, nagpapix pa ako kasi wala pa akong mga pictures. so mga 11am na ako nakarating ng beda. pagdating ko dun sa area kung saan isusubmit yung credentials, sabi nila kelangan kong bumalik ng UP para kumuha ng certification na lalabas yung transcript ko within 3 months! kumusta naman sila, eh wala namang nakalagay sa listahan ng requirements nila na kelangan yun! nakalagay lang, kung wala pang transcript, kelangan ng honorable dismissal at certificate of graduation, at meron ako nung dalawang yun! marami na nga raw mga UP students na bumalik ng UP. hay kakainis talaga. buti sana kung magkalapit lang silang dalawa, mejo lang ang layo layo nun.

so ayan, bumalik ako ng UP. pero dahil nga late na ako nagising, late na rin ako dumating ng UP, lunch break na. nagmamadali pa naman ako dahil hanggang 4pm lang yung enrolment. pag bukas ng OUR, nagfile na ko ng transcript, bayad sa PNB, then balik sa OUR para nga kunin yung certification. mabilis lang dapat yun kasi gagawin nila yun sa harap mo. ang sabi sakin upo daw muna ako kasi nag CR lang yung head nila na pipirma. so hintay ako. mejo masaya pa ko nun kasi nakabalik ako agad sa OUR dahil walang pila sa PNB. 1:30pm yun. so ayan hintay. 1:45. grabe OA naman magCR yung head nila. 2pm. wala pa rin! ano bang ginagawa nun sa CR?? 2:15 ko na nakuha yung certification! 45 mins ako naghintay para lang sa isang pirma! bullshit talaga. kakalunch break nga lang nila wala pa sila sa posts nila. badtrip.

so nagmamadali na talaga ako. estimate ko a little before 3pm makakarating nako sa beda. nagtaxi na nga ako papuntang lrt station sa katipunan. grabe traffic. single lane lang kasi so di maka singit singit. nung lumuwag yung road, sus! convoy pala ng namatayan yung nasa harap namin kaya ang bagal! kung kelan naman ako nagmamadali, saka pa ko mapupunta sa likod ng convoy ng patay!

3pm nako nakarating sa beda. pero thank God, naging madali ang pag enrol ko, natapos ko pa siya, mga 4:15! hehe, bilis ng enrolment! kahit na minalas ako whole day, at least natapos ko pa rin at di na ako babalik bukas. Section 1C ako. June 15 pa ang orientation, so mejo mahaba pa ang bakasyon ko. hehehe :)

happy bday andrew!

2006-05-13T23:04:00.000+08:00

kakauwi ko lang galing kina andrew. bday kasi niya ngayon. la lang, naghanda lang siya ng konti, for the family plus me. hehehe. noong una nanonood kami ng dvds at kwentuhan, then viola! biglang nagbrown out! hehehe. ayun, la tuloy kami magawa habang hinihintay mahanda yung food, kung ano ano na ang napagtripan namin. nagbasa kami ng encyclopedia (sa kandila, kasi nga walang ilaw), naglaro kami ng mga kandila (tinutunaw namin), tas nagdrive around kami sa village nila, usap usap, ayun. hehe, at least pag brownout alam na namin na meron pala kami ibang pwedeng gawin bukod sa manood lang ng dvds at mag internet.

ang tagal ng brownout! mga 7pm nag start, at hanggang ngayon wala pa rin silang kuryente (11pm na). astig nga eh, candelite dinner kami kanina. hehehe. dinalhan ko rin siya ng cake, pero meron pa akong surprise sa kanya na sa may19 pa niya malalaman. hehehe :)

ayun lang naman, wala naman masyado nangyayari dahil nasa bahay lang ako palagi. may bagyo ngayon, kaya malamig, mejo masarap. ang tagal ko nang hindi nakakapagkumot sa pagtulog, kagabi lang ulit :)

SemEnder/SendOff 2006

2006-05-06T11:51:00.000+08:00

grabe ang saya ng sem ender/send off namin! hehehe.

destination:baloy beach sa subic. 5am ang meeting time sa jollibee philcoa. dumating ako mga 5:30, as usual, konti pa lang ang tao. andun na si ava nun, pero kakadating lang niya galing sa gimik nya with highschool friends, so umuwi muna siya. so ayan, hintayan... mga bandang 6:30 halos kumpleto na kami. ang kaso, biglang nagtext si ava, di na raw siya pinayagan! kumusta naman yun! so ayan, punta kami ni carol sa kanila (bliss lang naman siya nakatira), sabi namin kulitin nya yung mom nya. kasi naman, huling official outing na namin to with APSM, hindi pa siya makakasama. ayun, nakulitan na yung mom nya, pinaalis na rin siya. hehehe.

mga 7:30 na kami nakaalis. jeep ang sasakyan namin, at grabe para kaming sardinas! hehe. pero ok lang, close kami lahat (literally), haha. ang pinakahighlight ng jeep ride namin papunta sa subic ay ang pagkakahuli sa amin ng LTO sa may olonggapo (olonggapo na nga ba yun?). di daw kasi nakaseat belt yung driver namin. hay, ayan mahabang diskusyon, eklat eklat. hanggang sa nalaman nung mga nanghuli na UP students kami. ayun, pinakawalan kami! sumasama din daw kasi sila sa mga rally, basta daw dapat anti-GMA kami. hehehe! ok pala maging UP student, immune ka sa paghuli sayo ng pulis. haha!

pagdating namin dun, konting ayos ayos, at swimming na agad! hehehe. minsan lang naman kasi mag beach ang APSM, actually sa 3 1/2 yrs kong pagiging member eh ngayon lang kami nagbeach, so mejo excited ang mga tao! ayos naman yung beach, di siya mabato, at kahit sobrang layo mo na sa shore eh ang babaw pa rin! hanggang hapon na yang swimming na yan, umahon lang para kumain. hehehe.

after swim, mejo naglakad lakad kami ni ava sa shore. la lang, kwentuhan about love life. hahaha. ang sarap palang maglakad sa shore nang naka paa lang. di na nga namin napansin na malayo na kami sa bahay namin.

nung dinner naman, pinalabas na nina dom yung prinepare nilang video for us. ganda, sobrang natuwa kami. sayang nga lang kasi 3 lang kaming graduates na andun, si ava, si gino, saka ako. solid block n-9! hahaha. nung pinagsalita nila ko, di ko na napigilan, naiyak na talaga ako! hehehe. sabi ko pa naman hindi ako iiyak! at least di ako yung unang umiyak, si jayson, naiyak daw siya sa kanta. hehehe. ayun, ok naman ang program, meron pa silang binigay sa amin na certificate at saka key chain. thanks talaga guys! si val naman binigyan ako ng parker na fountain pen! tamang tama! salamat val! at salamat din pala sa mga nag message sa akin sa video, si buddy jerome, si faiva, april, val at andrew. thanks guys!

after nung program, inuman na. hehehe. yung iba dahil lasing na dun na sa sand natulog. ako, si ava at carol pumunta kami sa jeep para dun matulog (ang dumi na kasi ng sahig dun sa bahay namin, tapos yung mga kama puno na). kaso di ko kinaya, sobrang daming lamok! nagtiyaga na lang ako sa maruming sahig at dun ako humiga. wala pa naman akong maisapin kasi basa yung twalya ko. mga after an hour, (mga 3am na siguro), ginising ako ni nyl at pinalipat sa kama. buti na lang. hehehe. thanks nyl!

nung morning naman, nag boating kami! grabe sobrang dami namin sa isang boat, 25 ata kami lahat! buti na lang di lumubog yun. pumunta kami sa isang island, 1 hour kami dun. ang ganda nung island, white sand, tapos sobrang clear nung water. kaya lang ang daming mga jellyfish at sea urchin. yung iba nagswimming, kami namang iba hindi na, nakakatamad na kasi maligo eh. pero kahit nakaupo lang kami masaya pa rin!

pagbalik namin, kain sandali, tapos uwian na! well, sobrang nag enjoy ako! salamat guys! mahal ko kayo lahat! at mamimiss ko kayo!

some pix:

ayos ba ang pose? the beautiful girls of APSM.

o parang pang tv ang drama nito! tabing dagat.

ang gaganda. baka tulo laway na mga lalaki dito.

sa island!

the graduates! batchmates, blockmates, orgmates :)

APSM with the sunset effect :)

graduation!

2006-04-26T00:15:00.000+08:00

me and ava before the grad :)

block n-9 rocks!

pagkababang pagkababa ng stage :) (btw, shungenge si mam atienza magbasa ng names! yung sakin ba naman, camille....**3seconds pause***...pizarro. kalimutan daw ba ang abigail!)

me, madz and ava after the grad :)

saying goodbye to madz and ava :(

family pic!

after grad dinner :)

so pretty. hahaha!

Saying Goodbye to UP (part 1)

2006-04-08T22:01:00.000+08:00

after 15 years, im finally leaving UP.

i think it is time for me to look back at all the memorable moments, stuff, and events that happened to me in my stay here at diliman. (and pls bear with me for i think that this post is gonna be a long one)

i could still remember my entrance test in upis, back in 1991. i was sitting by the window in one of the rooms in K-2 (which was already torn down). we were asked to answer a booklet full of questions, one question per page. i could only remember one question - the question i answered wrong. the question was what insect causes people to get sick. there were drawings of three insects - a mosquito, a butterfly, and another one that i could not remember. i answered butterfly. haha, stupid me. after answering the booklet we were asked to draw anything on the blackboard. i draw a three dimensional house (i already know how to draw a three dimensional house at 6 yrs old!). that was it. and luckily, i got in.

when i was in kinder i could remember that we had this play entitled "Mamahalin Kita K. Likasan". all the students from kinder to grade 2 participated. i was a sunflower in the play, my costume is a green suit (which as supposed to be the stem) and a flower wherein the petals are around my head. haha...

in grade one we also had another play.. i forgot the title but it was about the birth of Jesus Christ. i was a rapper, who refused to entertain Mary and Joseph in our home. i have to rap my lines (which i dont see the point why) in ilonggo (another huwaaat??!), but still it was fun.

when i was in grade two, i already started my political career (haha!). i was elected class vice president. but of course i wasn't able to do something great back then. another highlight of the year is that i auditioned for Teatro Munti, and i got in. for our play, i got the second lead role, where i have to play the lead in her dream (kung baga nananaginip yung bida, tapos sa panaginip niya, ako siya). it was fun, i didnt know that i could act (hehehe). also a big thing for me in that year is that i was chosen to be the emcee of our recognition day. i dont know why, but the administration picked me! i could still remember my first line... "Pinagpipitaganan naming dekana, Dr. Lily R. Rosales...."

grade 3. new building (the one in front of CASAA). i was elected as the class muse (haha, from vice president to muse... demoted!). i, together with some other girls in our section, formed a club - the UPAC, or the University of the Petal Attraction Club. hahaha! again, i was elected vice president of the club, with donna geocaniga as the president. other members are fides buenafe, karina montesines, dyan carandang, geegee ranchez, ejay bumatay and valerie guevarra... a big thing that happened to me this year is that i won the Illustration Award in the I'm An Author Contest, a contest ourside UPIS. the awarding was done at Glorietta, and i won three thousand pesos and a Sustagen gift pack.

in grade 4 i was the class muse again. we formed a new club, named the TUPIS (i forgot the meaning of it, but i can remember that T stands for Topak)... hmm...nothing memorable i think... i had a crush on my classmate named molabe (hihi).... and oh! this was the year when i learned that people must have sex to have babies (before that i thought that sex was a mortal sin, and that physical contact is enough to make babies.. like holding hands, etc)

grade 5. my political career was coming back to life (hehe). i was elected as class president. i also ran as Grade 5 Representative in the Student Council and won. but this is the worst year because i had so many enemies at this time.

grade 6 was very memorable. i was class secretary and muse, with mr. jerome domingo (my boyfriend at the time), as my escort. yes, at grade 6, i already had a boyfriend. but im not proud of it, really. well, i had some fun times with him, but we were so young. we lasted for five months. and if i may add, he's a jerk, and i hope he's burning in hell right now (hehehe).

high school!!! grade 7 was kind of rough, not just for me, but for our whole section. ok, first things first. i was class president at that time. i also ran for batch president, but i lost. but that's fine. the rough part, all the other sections are mad at us (we were the star section back then). they say that we were mayabang (ganun yun diba, pag star section ka, automatic mayabang ka). our other batchmates questioned all our achievements. i remember, during our sportsfest (where we won in almost all the events), the other sections said that our victory in tug-o-war is invalid because "hindi pantay yung lupa". how pathetic is that??!!

aside from that, i also had my new group, the Powni Friends (haha, what a name!). we named ourselves that because when we were thinking a name, all of us have our hair tied in a ponytail... and we thought, "why not powni friends??" hahaha, lame name, but we had lots of fun, and lots of quarrels to... members are me, valerie villaflor, katrina irriberi, lady ann salem, and cristel-ann masungsong. i also became close to some guys, vencer crisostomo, danne supleo and ken ramos. high school life is just starting....

for me my grade 8 year is the most fun of all. sobrang gago kasi ng mga kaklase ko. but before that, eto muna. i had my second boyfriend during this time, vittorio encarnacion. we lasted for (drum roll pls) 1 week. hahaha! o well, i dont want to discuss the bittersweet details, for vitt is still my friend. basta, it's not good at all...

back to my classmates. super maloko silang lahat. my friend, jannike, has a crush on deo (a.k.a. railey valeroso). all my other classmates would often shout "deo o si jannike crush ka!" whenever deo would pass by. i could also remember (during the time when i already had a crush on andrew) that my classmates would chant "precious! precious! precious!" whenever andrew passes by. it was so humiliating... but funny and memorable as well. :)

and how could i forget the acquaintance party! it happened at the start of the school year, and dito ko nakilala si andrew. :) he approached me and asked if i could dance with him. at first i could not believe that he was actually talking to me (because andrew was a popular guy back in highschool). i even looked at my sides and at my back to make sure that he was actually talking to me! well well well... our love story is a different story, and it deserves an independent blog entry. so to continue....

grade 9. i was part of the Junior Association, secretary. i got the name "prom queen" (courtesy of red uy, ken ramos and ivan picazo) because they say that i act like the complete opposite. sobrang wa-poise ko daw kasi. during meetings, i would take minutes na nakabukaka, etc. cant remember much... well i got a 59 in chemistry (hehehe), despite our very innovative investigative project: the ampalaya burger and gelatin! yumyum!!!

grade 10. my last year in highschool. i was a CAT officer, i was also an officer in Kamag-Aral (highschool student coucil), treasurer. hmmmm... ano ba ang mga nangyari dito? well i remember that i accused ken, red and ivan that they were going to gang rape me... hahaha! i could remember the look on their faces when i said that, parang diring diri na ewan! kasi it was about 11pm, we were still at school because we were preparing for our fair the next day. we were in a dark corridor when they suddenly looked at me as if they had a vicious plan...so ayun, i said "bakeet?? gagangrapin nyo ko noh??!!" hehehe...

also in this year is the much awaited UPCAT. in UPIS, the UPCAT is a very big deal. kaya naman nung lumabas yung results, pinuntahan ko siya agad, at 11pm! hahaha, excited....

and of course, senior na, time na para mag angas! hahaha! i was really a bitch back then. we kinda bully the lower batches. i remember that we had a certain spot in the canteen where our group always eat lunch. one lunch, when we arrived at the canteen, a group of lower batch were already seated at our spot. what we did was we approached the table, put our stuff on it, got chairs and sat, as if the table was vacant. shempre, napatanga na lang ang mga lower batch at walang nagawa kundi umalis. haha! meron pa. once we tried to walk nang sabay sabay, nakahilera. there were 5 of us, so we occupied the whole corridor. usapan namin, kahit may makakasalub0ng kami, walang tatabi, dapat sila ang gumilid. so there, it worked! the poor lower batches were getting out of our way. hehehe... there lots of other things that we did as seniors....

and of course, graduation and grad ball. our graduation was held at the UP Film Center. i did not cry... and i dont know why. almost everyone around me is crying, but i wasnt! not that im not feeling sad, because i am. i dont know... maybe i just know that i'll still be seeing most of them (most of them are in diliman anyway). our graduation ball was held at The Manila Peninsula. i did not enjoy it, because... well, secret na lang yun, basta bullshit ang gabing yun.

so.... that's eleven years in a nutshell. i have another four years in college, pero to be continued na lang yun....

Yipeee!

2006-04-03T18:21:00.000+08:00

im so happy kasi nakapasa ako sa San Beda Law School! yehey!

isa na lang ang problema ko... kelangan kong makapasa sa econ 190.1!!! wah! siguro naman makakapasa ako at makakagraduate ako, pero shempre kinakabahan pa rin ako... econ at philo na lang ang walang grade sa crs... sana mag submit na sila ng grades!!

nevertheless, masaya pa rin ako. :)

Betrayal

2006-04-02T19:50:00.001+08:00

talagang merong mga taong likas na masasama.

minsan, nakakagulat. kamag-anak mo pa.

la lang, i feel so much hatred sa tito at tita ko (mother's side). likas silang masasama. as in over.

it's a long story, pero ang suma total, gusto nilang denggoyin si mama at papa, money matters.

geez, pati kapatid mo gugulangan mo.

actually pati nga nanay eh, kinukupitan sa atm.

tapos yung ilang patay nang tao, pinapalabas na buhay, para lang makuha yung pension nung tao sa US.

yung mga nag aapply din ng US visa ginugulangan. halos 200,000 ang kinikita nila kada isang tao.

at marami pang ibang mga kabulastugan.

looks can be deceiving talaga. yung tita kong yun, akala mo kung sinong relihiyosa. kung saan saang simbahan nag pupunta. pumupunta rin ng banahaw para magpinetensiya at dalawin yung mga banal na lugar doon. at yung altar nila sa sala, tuwing dumadaan siya dun hinahalikan niya, imagine na lang kung ilang beses siyang dumadaan dun sa isang araw, shempre sala yun eh.

hay, may araw din kayo. masusunog din kayo sa impyerno.

Betrayal

2006-04-02T19:50:00.000+08:00

Failure

2006-04-01T18:14:00.000+08:00

i feel that i am a complete failure.

straight to the point. i did not pass the ateneo law examination. kahit for interview wala. nakakadisappoint, sobra. siguro hindi lang alam ng mga tao kung gaano talaga ako kadepressed, kasi dinadaan ko lang sa biro. pero sobrang nadedepress talaga ako. first gusto ko talagang mag law school. as in gustong gustong gusto. pangalawa, mayabang, pero gusto kong maging honest, pride ko yung natatamaan eh. up graduate ako at hindi ako nakapasa sa ateneo.

actually dapat naman di ako maging masyadong malungkot kasi napag usapan na namin ni mama na hindi ako mag eenrol sa ateneo kahit makapasa ako doon kasi nga nagsara na yung business namin at mejo wala kaming income at the moment. so sige, ok lang. but now, biglang nag usap si mama at papa (di pa kasi alam ni papa na i did not pass, si mama pa lang) at sinasabi ni papa na parang gusto na niya akong pag aralin sa ateneo, kahit mag benta pa kami ng kung ano ano jan... eh di mas lalo naman akong na depress, makakapag aral naman pala ako sa ateneo if ever!

ayun lang naman. i just feel like a loser. o baka nga loser na ako. san beda na lang ang hinihintay ko, at pag di pa ako nakapasa dun, papakamatay na ko. hehe, joke!

alam kong may plans si God para sa akin, at may reason kung bat di ako nakakapasa sa mga law schools na ito. pero sana lang, pls Lord, pakinggan mo rin kung ano yung desire ng heart ko...

buhay....

2006-03-31T00:03:00.000+08:00

my life is so depressing.

Hayyy...

2006-03-29T16:13:00.000+08:00

hay... bakit ba lahat ng tension sa mundo ay sa akin ipinasalo!! hehe...

Banahaw Fever!!!

2006-03-19T22:07:00.000+08:00

Grabe. More than 3 weeks na ang nakalipas pero hanggang ngayon ay adik na adik pa rin ako sa Banahaw trip namin sa PI!!

6 am ang kitaan namin sa Jam bus station. Kasama ko si Andrew. Shempre sa umpisa pa lang excited na, pero hindi ko naman ineexpect na super saya kasi hindi naman kami super close ng mga classmates ko. Mga past 7am na kami nakaalis sa station, siguro mga 9-9:30 dumating kami sa pag-iiwanan namin ng mga gamit. Unang ginawa namin, tumuloy kami sa parang maliit na chapel dun. Nakakaamaze kasi parang kinoconsier talaga nilang pantay si Rizal at ang Diyos, kasi sa simbahan nila may mga pictures ni Rizal, pati yung ibang tula niya nakapaskil dun. Tapos yung unang Obispo nila inayusan pa na parang kamukha ni Rizal. Sunod, binigyan kami ng mga papel na may mga questions, hahanapin namin kung saan makikita yung mga pinapahanap ni Sir. Grupo grupo yun, at kasali ako sa group na PI Joe (kelangan kasi may konek sa PI ang group name), at orange group din kami. (eto yung picture namin sa gilid, left to right: bonnie, andrew, me, lish, leon, giselle, topet). So yun, lakad lakad around. Tapos lunch. Astig yung pagkain! Akala ko since nasa bundok kami halos mga de lata lang ang food namin, but no! For lunch, kambing at inihaw na manok ata yun. Ang daming food. As in grabe.

After nun, iniwan na namin mga gamit na hindi gagamitin overnight (yung pang-uwi lang ang iniwan at dala pa rin namin lahat ng gamit namin, kasi di kami dun matutulog) at nagsimula na kaming maglakad lakad. Una kaming nagpunta sa… di ko alam kung anong tawag sa kanya. Basta basically bababa ka ng 270 steps para marating mo siya, parang ilog na may falls. Banal daw yun, parang daanan ng mga kaluluwa. Required kaming pumunta sa ilalim ng falls at magpakabasa, at kailangan ding magtirik ng kandila. Dito yun:

At shempre, kung bumaba ka ng ganun karaming steps, paano ka babalik sa pinanggalingan mo? Shempre aakyat ka ulit! Mejo lang dala namin ang mga bag namin at 270 steps lang naman yun! Hehe, keri lang naman, wala pa yun sa ginawa namin kinabukasan eh!

After nun, may pinuntahan kaming parang trianggulo, na nag lelead sa tatlong places. Una dun kweba, mababaw lang naman, as usual nakalimutan ko na naman yung tawag sa kanya, basta magtitirik dapat ng kandila dun. Pangalawa parang maliit na sapa or ilog or whatever, na bago makarating dun eh kailangan naming lumusot sa kweba. Ang gagawin naman dun kelangan kang buhusan ng tubig ng 3 beses, banal kasi yung tubig na yun, pang hugas ng kasalanan. Yung pangatlo kweba ulit, na sobrang sikip! May tubig sa loob ng kweba na yun, kelangan mong ilublob yung buong katawan mo, panghugas din ata ng kasalanan. Magtitirik din ng kandila sa loob.

Matapos nun punta na kami sa tutulugan namin. Maaga pa yun, siguro mga 5pm, pero sobrang pagod na kami kasi ang hirap ng mga ginawa namin! Ang hirap lumusot sa mga kweba, at lalong mahirap maglakad sa batuhan na dala mo lahat ng gamit mo! Pag dating namin dun, akala namin pahinga na. Yun pala ilalapag lang yung mga gamit, kasi may lulusutin pa kaming kweba! At ang nakakainis pa, before ka makarating sa kwebang yun, maglalakad ka muna sa mabatong lugar, at kailangan nakayapak lang! Ang sakit sa paa! At my golly gosh, sobrang sikip ng kwebang yun! As in! Kailangan mo talagang gamitin ang iyong twisting of the body powers para lang makalusot ka ng maayos! Pero astig shempre, kakaibang experience. Nakakatuwa rin kasi nagsisimula na kaming maging close ng mga kaklase ko. Sabi nga ni Topet, group leader namin, sa hirap ng ginagawa namin, imposibleng di maging close kaming magkakaklase.

After nun, mejo gabi na rin. Totoo na to, pahinga na kami. Ayun, kwentuhan, tawanan, sobrang astig nung group namin kasi kami yung maingay, yung ibang groups nakikinig lang sa usapan namin eh, nakikitawa lang. Basta ang saya. Pagdating ng dinner, wow grabe na naman! Liempo ang ulam namin, at talagang LIEMPO!!! Halos tigdadalawang hiwa kami ng liempo (at hindi siya maliliit na hiwa, malaki talaga!), at marami pang sobra sa lagay na yun! Panalo talaga yung pagkain. After dinner konting discussion, tapos tulog na.

Kanya kanyang latag ng tutulugan. Buti na lang may dala akong sapin, para sa aming dalawa ni Andrew. At grabe, ang lamig ay parang 10 centralized aircon ang pakiramdam. Over talaga! Halos di na kami makagalaw sa lamig, nanginginig pa yung iba. At ako, grabe, hindi ako makatulog. Hindi lang dahil sa lamig, kung hindi dahil rin sa sakit ng legs ko! As in mahapdi! As in umiyak ako! It was the worst feeling ever. Parang nagpapanic na kasi ako, kasi kinabukasan pa lang kami aakyat ng bundok as in. naiisip ko kasi na, ngayon pa nga lang sobrang sakit na ng legs ko, ano pa kayang mangyayari sakin bukas… grabe talaga. Sa awa ng Diyos nakatulog na rin naman ako, at pag gising ko sa umaga mejo nag subside na yung sakit (ng onti).

Breakfast. As usual, dami na naman ng food.

After nun simula na naman ng mahabang lakaran. Nagpunta muna kami sa Koronang Bato, sa paanan siya ng bundok na aakyatin namin. Nagtirik ng kandila. Matapos nun, simula na ng kalbaryo. Isang oras na paglalakad paakyat ng bundok. Ang hirap grabe, di ko madescribe ang hirap at pagod. Pag dating sa taas, shempre success! May tatlong krus dun, parang yungn pagkakapako ni Jesus, at maraming mga bato. Ang sabi, part daw ng penitensiya ng ibang tao yun. Umaakyat sila ng bundok dala ang mga batong yun para mapatawad sila sa mga kasalanan nila. Sandali lang kami sa tuktok, siguro mga 15 mins lang. tapos baba na kami, balik sa pinanggalingan namin. Kinuha lang naming yung mga gamit namin tapos balik na kami sa kung saan kami unang nagpunta, for lunch! Grabe hindi pa nga bumababa yung kinain ko for breakfast, lunch na naman! Hindi ko alam kung ano yung kinain namin pero masarap na naman siya, at marami. (etong picture, iyan ang makikita mo sa taas ng bundok)

After lunch, sakay kami ng jeep papunta sa, well basta dun, di ko na naman alam ang pangalan. Basta ilog siya. Pagdating naming may matandang tuwang tuwa nang makita kami, kasi mga kabataan daw kami. Sabi niya, maniwala lang daw kami at kami’y pagpapalain. Anyway, yung unang spot dun ay kung saan maghuhulog ka ng barya, at pag na shoot siya dun sa parang butas na korteng paa ay matutupad yung wish mo.

After nun, pasok kami sa isang kweba (na naman). Ayun, gapang gapang ulit, buhos ng tubig (basa na naman!). pag labas sa kweba, mahabang lakarin. Ang ending, isang napakagandang falls! Hehe astig talaga!! (di ko na mapost yung pix kasi sobrang laki!

After nun, uwian na. inuman sa jeep (nag jeep kami mula quezon hanggang manila!). lambanog! hehe, si leon, na lasing, as in! nakakatawa sobra! sobrang nakakapagod, pero sobrang saya!

2006-02-25T23:45:00.000+08:00

well, maraming mga pangyayari... pero yung pinaka importante na lang ang ikkwento ko...

i did not pass the lae. oh well, i kind of expected it, since sobrang tough ng competition at mejo kulang talaga ako sa self confidence. kasama ko si ava nag punta sa CoL, pati na rin sina angel, val, tonet at carol for moral support. honestly, the hardest part of it all ay kung papano ko sasabihin kay mama. of course she was disappointed, lalo na si papa, super disappointed. pero wala nang magagawa, anjan na.

what are my options? well for now aasikasuhin ko yung application ko sa san beda. sa april 1 pa lalabas yung results ng exam sa ateneo, so matagal tagal pa na paghihintay yun. but the problem is, hindi rin sure kung makakapag enroll ako sa schools na ito if ever i pass their exams. bakit? because of financial problems. recently nagsara na ang business ni papa due to problems na rin sa related companies. at por dat, wala kaming income. kahit piso walang pumapasok sa amin. oo may ipon kami sa bank, pero kung for example sa ateneo ako mag aaral, kaya naman sa pera namin para sa 4 na taon, pero alangan namang gastusin namin halos kalahati ng pera namin sa bank para lang sa tuition ko. di lang naman ako ang nag aaral, at may iba pa kaming mga gastusin sa bahay. another option ay mag work muna ako, then mag lae na lang uli after a year. but the thing is, parang ayokong huminto sa pag aaral. parang ayoko munang magwork. hay buhay....

bahala na kung ano ang mga susunod na pangyayari... if i am really for law school, God will provide...

2006-02-04T00:27:00.000+08:00

hell week!!!

hay, hell week ko ngayon! kasalanan ko rin naman, pabaya ako.

una yung sa english ko na incomplete last sem. hindi ko na lang namalayan na malapit na pala ang feb 15 na deadline ng graduating students for clearing their deficiencies... at hindi ko pa naaasikaso ang paper ko! gosh... sana umabot ako sa deadline, at sana makagawa ako ng acceptable stylistic analysis na paper... bat pa kasi ako kumuha ng ganung elective...

next ay econ exam. grabe i hate econ talaga as in! pinasasakit nya ang ulo ko... di ko pa gusto si sir alburo. well ok naman siya, pero di ko masyadong maintindihan eh. mas naiintindihan ko pa yung book. at least di ako nagccram sa pagrereview ko sa exam (himala!). sana talaga makapasa ako (kahit di pumapasok).

report sa PI. well, mejo easy lang naman to. at for sure naman ay pagttripan lang kami ni sir ocampo. papaartehin lang kami ng kung ano ano. nakakatawa si sir, he loves making fun of his students, and he likes them to make fools out of themselves! seryoso! kunin nyo si sir ocampo as prof. nung una ayaw ko siya, pero nung tumatagal nagiging aliw na ang class nya...

plus, wala pa ako topic sa 199!! sir mendoza, ano bang balak nyo samin?? mejo lang feb na at nasa topic stage pa rin kami... jusko lord...

yun na muna, goodluck sakin!

2006-01-29T18:51:00.000+08:00

grabe. the past week was really fun. all of it because of miss polis! nanalo ang APSM! (well, sino pa ba? hehe...)

thursday, overnight kina caloi. inayos namin yung talent nya for miss polis at yung org presentation namin na dance number ng my humps. nakakaaliw talaga yung boys sumayaw! si dom ang pinaka nakakatawa nung practice, kasi mejo may tama na siya, tas yunng itsura nya habang sumasayaw ng "wag jan" eh parang mambubugbog na! hehe, nakasimangot kasi at mukhang nakakatakot. si val naman sobrang kulit, basta ang bastos! hehe. si caloi shempre nakakatuwa, noong umpisa kasi di siya marunong gumiling, pero kinarir nina tinnie na turuang kumembot ng matino si caloi kaya ayun, naging ok naman. yung "my humps" naman naming mga girls, ayos lang, matino naman yung naging practice namin. mga 2am ako natulog, naririnig ko pa silang nagtatawanan nun, ewan ko lang what time na sila nagpahinga. mga 7.30 am nako umuwi, may pasok pa ako, pero 4pm pa naman.

after class, balik uli kina caloi. practice onti ng sayaw, tas inayusan na si caloi. si ann yung nagmamake-up sa kanya, si torky naman ang nag manicure pedicure, si isha ang nagsusubo kay caloi ng pagkain (la na kasi oras para kumain eh), si tinnie naman ang gumagawa ng boobs ni caloi out of condom (na nilagyan ng tubig). kami na nga yung huling dumating sa balay, kasi inaayos talaga namin yung itsura ni caloi.

and behold! pag dating ni caloi sa balay kalinaw siya talaga ang pinakamaganda sa lahat! mas maganda pa siya sa aming mga tunay na babae. ang dami ngang nagpapicture with him eh, proof lang na maganda talaga siya.

sa contest proper, astig si caloi sa sleepwear, ang sexy at ang ganda! feeling ko talaga dapat sa kanya yung best in sleepwear (hehe). sa talent naman, panalo pa rin, nakuha nga nya yung best in talent. pero in fairness bilib ako sa talent ng POLITICA, simpleng song number, pero ang galing nung contestant nila. sa Political Society naman galing mag project nung contestant nila, sa SAPUL nag drama naman. sa question and answer, maganda yung sagot ni caloi lalo na sa bunutan na question. pero pinakamagandang sagot yung sa SAPUL, la lang nabilib lang ako. grabe pa ang confidence.

at shempre ang buong APSM todo cheer! with matching dance steps pa:

caloi ako, caloi tayo
ipakita sa mundo
kung ano ang kaya mo
ibang iba si caloi
wag kang matatakot
ipagmalaki mo
caloi ako caloi tayo

hehehe. at yun na nga, innannounce na na si caloi ang miss polis. expected naman (yabang!), pero kinabahan din ako kasi malaki din ang chance ng miss SAPUL, siya kasi ang voter's choice at maganda nga ang sagot niya sa question and answer.

pero ganun talaga, beauty contest to, at obvious naman kung sino ang nag-iisang maganda sa mga contestants.

at higit sa lahat, NOTHING BEATS THE ORIGINAL (in polsci, at least).

Congrats Miss APSM, Congrats Caloi!!!

lives lost

2006-01-24T09:51:00.000+08:00

my pet bird (the one that jayson gave me last Christmas) died last saturday. it was my mother who first saw her, lying, with blood splattered around. it took me a while before i had the courage to take her out of the cage, and i had great difficulty doing it because her beak was clasped to the rails of the cage. i know that it had been a dog attack, probably the stray dogs in our village managed to open the cage of the birds and tried to reach out for them. i cried. i could just imagine what kind of struggle she went through. i even felt more pain while I watched the two other birds touch her feathers with their beaks.

and to make matters worse, the other bird (there are 2 more left after the one died) got lost later that afternoon. i wasn't in the house, but they told me that my kid brother put food in the cage and it seems that he forgot to close the cage door. the one that got lost is the one that my father caught a year ago. he was my first pet bird, the closest to me (he loves biting my ear and playing with my hair).

damn.

catching up...

2005-12-29T19:41:00.000+08:00

Wow. Sobrang tagal na since my last post. Siguro I just don’t feel like posting lately. Pero naaawa na ko sa blog ko, kulang na sa pansin, so sige, post na.

Nothing significant happened during the time that lapsed naman, pasukan, the usual pagkabusy dahil sa acads (or, busy nga ba?). Eto ang last 15 units of my college life:

Economics 190.1
PI 100
Philosophy 173
Speech 111
Political Science 199
(plus English 120 na incomplete ko last sem, still have to complete it by Feb)

Gosh, nasesenti na ako sa aking paglisan sa UP, pero saka na yun, I’ll reserve that next time.

Ano pa ba ang worth banggitin? Nagganap na ang Christmas Party ng APSM noong Dec. 16, kina Steph. Saya grabe! Ang saya ng games, ang cute ng presentation ng APSM boys (they gave roses to all mems na girls), at ang saya ng after party hangout, kina Steph pa rin pero kwentuhan, magic sing, swimming! Sarap pa ng mga pagkain. Si Jayson ang nakabunot sa akin sa exchange gift, at lovebirds ang binigay niya sa akin! Yun ang first choice ko sa mga wish ko kaya sobrang saya ko, thanks talaga Jayson! Thanks din sa mga nagbigay sa akin ng gifts, Zen sa keychain, Faiva sa box at Val sa wallet! Salamat salamat salamat!

Speaking of gifts, maaga ding binigay ni Andrew yung gift nya sa akin, perfume na J.Lo and a bunch of flowers (bunch, hindi dozen, 30+ flowers yun sa pagkakabilang ko). Hehe, ang sweet talaga. Ako wala pang gift hanggang ngayon! As usual, pulubi na naman ako kahit Pasko!

Gusto ko ring ipost yung mga bumati sa akin at nagreply sa greetings ko nung pasko! Eto:

OJ and Jal (same msg kasi): sa Sunday, marami nang babati sayo. Sa Sunday, di mo na mapapansin ang bati ko. Sa Sunday, pasko na! hihintayin ko pa ba ang Sunday? Di na uy! Merry Christmas!

Mitch: Happy Holidays! Merry Christmas! May God bless you and your family always. Ayos lang tumaba ngayong pasko. P.S. sana po ay may girt ako from the person who’s reading this. Joke!

Alec: hehehe, before the line gets busy, ggreet ko na kayo! Hope you guys are having a great time… Am wishing you a merry merry Christmas and a happy new year to you and your family

Isha: with my 1 heart, 2 eyes, 5 liters blood, 206 bones, 1.2 million red cells, 60 trillion DNAs, I want to tell you and your family, Merry Christmas and Godbless!

Viktor: Maligayang Pasko at manigong bagong taon. Di na kita babatiin sa Jan1, krisis ngayon. Kitakits sa pasukan.

Pido: Imagine if God did not give His son to man. December would have been so boring! Thank God for His love for us! MAOGMANG PASKWA! MALIGAYANG PASKO! MERRY CHRISTMAS! FELIZ NAVIDAD!

AZ: Prec! Merry Christmas!!

April: Happy Pasko! Wishing you and your family a fruitful celebration.. happy New Year! Thank you for the friendship.. hope to extend it this 2006.. luvyah..mwah!

Tonet: Merry Christmas!

Dom: Merry Christmas!

Carol: Merry Krishmash! Your friendship remains a steady shelter.. sana merry talaga pasko mo..

Tinnie: Te Preck! Merry Christmas! Salamat sa lahat ng tulong, sana maging masaya tayo. Ingat ka jan, God bless! Miss na kita, mwah!

Jayson: Merry Christmas! God bless!

Angel: Prec! Tofu! Wahehehe. Merry Christmas. Isa ka sa mga gifts ni God sakin and im forever thankful at andito ka sa life ko (bawal umalis, hehe…) hugs!

Ava: Hi Prec! Have a very happy Christmas! Salamat sa lahat lalo na sa friendship. Andito lang ako palagi for you! Para sa mas matagal pang samahan. Mahal kita! God bless!

Mel: Merry Christmas to you and your family!

Kriz: Merry Christmas!

Moi: have a rocking Christmas, gorgeous. Mwah!

Zen: hey, hey, hey! Merry Christmas to you and your family! Sana maenjoy nyo ang pasko… pakabusog tayo dahil once a yr lang to! Maraming salamat sa pagpapasaya sa buhay ko! God bless!

James: dear Jesus, happy bday po! Thank you at naaprub na ang unlimited text ko. Ngayon eh maggreet ko na ang family and friends ko ng Merry Christmas!

Gino: Good morning Camille. Sana wake ka na by this time. Just wanna say happy new year. And happy valentines day.

Christian: Pre! Happy holidays din to you and your fam! Hehe. TC and God bless!

Vitt: Merry Christmas Pre! Paki sabi na din kala Tita.

Honey and Ian: Wishing you the wings to fly high, the vision to dream wildly, the heart to love deeply and the spirit to embrace all the beauty in life! Merry Christmas!! Cheers!!

Joe: Maligayang Pasko. Naway napatawad na ang mga kamaliang nagawa kung meron man… sinadya man o hindi.

Dani: Alam mo bang 1.30pm talaga pinanganak si Jesus? Kaya ngayon ang tamang panahon para bumati ng Merry Christmas! Pero joke lang. Palusot lang yun kasi wala akong load kahapon. Hehe.

Bogart: Merry Christmas cuz!

Mara: Merry Christmas Preck! Kakagising ko lang.. hehe. Love you too! Kaw din, sana masaya ang pasko sa piling ng mga minamahal.

Ann: Preciousness! Merry Christmas! Miss ko na ang natatanging Dyosa ng APSM@ kelan ang genmit? Hehe

Torky: Ate Preck! Merry Christmas! Hope you’re having a great time! Godbless! Mwah!

Catya: Hoi ang kaagaw ko sa title na dyosa hahaha! Merry Christmas din! Miss na rin kita! Paparty ka naman sa pasukan! Thank you sa friendship saka sa pagintindi sa kalandian ko hahaha! Godbless!

Cha: Hi there! May you and everyone you love be blessed with all the kinds of gifts this season brings. Merry Christmas@ Salamat sa lahat! I miss you! Hope to see you soon! Mwah! TC!

Tin P.: Merry Christmas Preck! Hehe, ok yung wish mo sakin ah. Sana ikaw rin laging masaya! Miss na rin kita ang buong APSM! Ingat lagi! Mwah!

Faiva: Merry Christmas din Preck! Walang anuman! Andito lang ako lagi para maging kaibigan at mag aalaga sayo. Ipinagpapasalamat ko ang pagkakaibigan natin. I love you!

Mickey: Thanks ate Preck.. sure sure..oo nga bait talaga ni Lord! Hehe.. lab yah too!

Rania: Happy Holidays din!

Mahal ko: Have fun! Merry Christmas!

Ayin: sana’y nagging masagana at masaya ang araw na ito sara sa iyo at sa iyong pamilya! Maligayang pasko!

Jason: Bago man lang matapos ang araw na ito, hayaan mong batiin kita ng Maligayang Pasko!!

Hehehe… salamat sa lahat ng bumati at nakaalala sa akin ngayong Pasko!!! Mahal ko kayo!!!

2005-11-15T23:36:00.000+08:00

waaaaaaaaaaaaaah!!! harry potter na bukas!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2005-11-04T13:22:00.000+08:00

hay hay hay... matatapos na ang bakasyon pero hanggang ngayon eh wala pa rin akong nagagawang productive. grabe ang katamaran ko ngayon! babangon ako sa umaga (dahil lang sa sinisigawan na ako na ang tamad ko raw), sige galaw galaw konti, handa almusal... at pagkatapos nun eh hihiga na naman ako sa sofa, at manonood ng tv buong araw! hay... buhay baboy nga ika ni tinnie....

so eto mejo napag tripan ko ang adobe photoshop at may masterpiece akong nagawa... wahehehe... making the long hair story short....

hehehehe... ayos ba? grabe ang haba na ng hair ni andrew! malayong mahaba na yan sa hair ko kapag pinlantsa! drew, kung nababasa mo to, magpagupit ka na! asan na yung usapan nating new year new look? matatapos na ang year wala ka pang new look! madaya ka!

eniwies, other than this eh wala na kong ginagawa. ay meron pa pala. texting. hehe. salamat sa unlimited ng globe at smart at hindi pa tumitirik ang mata ko sa boredom.

yun lang muna, wala talaga akong mashare dahil wala namang nangyayari sa life mo. what a boring vacation! baguio peeps, rekta na kasi!

new look

2005-10-31T23:54:00.000+08:00

im now giving my blog a new look, since everybody seems to be changing their blog templates. hope you guys like it. it's still under construction, but i promise that i'll be working on it soon.

well, i have nothing much to say. just want to share that my kid brother erased ALL my files on my computer. pictures, videos, music, the installations that i made, EVERYTHING. the bad part is i cant be mad at him because he is an autistic child, and i cant do anything about it.

darn.

APSM at Baguio!!!

2005-10-21T00:19:00.000+08:00

sa mga apsmers na hindi nakasama, sayang talaga!!! next time sama na kayo!!!

saturday, october 15. 3 batch ng pag-alis. 1st batch sina mara, dom, jayson, jason, pido at val. umalis sila ng 1pm. 2nd batch sina gino, zen at caloi, galing sila ng dau. at 3rd batch ako, si ava at si madz, 5pm kami umalis. pagdating dun, tambay muna sa bahay. astig yung tinirhan namin, kasi bahay tlaga siya. may ref, may tv, may lutuan, may mga plato at kubyertos na, may mga kawali, may sala, 2 banyo at 2 kwarto. pagdating namin dun nanood kami ng big brother kung saan pumasok ulit ng bahay si jenny. hehe. anyway, nag kwentuhan din muna kami ng mga possible na ghosts na nasa bahay na tinitirhan namin. nakakatawa kasi may time na may isa lang napasigaw biglang lahat sumigaw na at nagkumpulan. hehe mga paranoid kami sa multo!

ang tagal naming natulog. pano ba naman, nanood kami ng master showman! hehe... ang pangit pala talaga ng palabas na yun! kami nga lang ata nag ttyaga manood nun eh!

sunday, october 16. una kaming nagpunta sa botanical garden. wla naman mashadong makikita dun. nagpicture taking lang talaga kami. after nun, pumunta kami sa burnham park. nag boating. ang saya! nung una yung boat nina val parang wala nang pag-asa, paikot ikot lang sila sa isang lugar. then nung nag racing na kami, dulo to dulo, biglang nakuha nila yung tamang technique sa pagsagwan, ayan natalo tuloy kami! nakakadiri pa magsagwan si caloi at si jason kasi palaging tumatalsik yung tubig, and dumi dumi pa naman! pero astig, ang saya pa rin.

after nun pumunta kami sa SM. ganda talaga ng SM baguio, walang aircon! hehe. kumain kami sa tokyo tokyo. kakainis kasi 13 kami, lahat sila (except mara and dom) naghati hati sa sumo meal kaya nakatipid sila, ako walang ka pair! ang laki tuloy ng gastos ko! hehe... tas habang kumakain kami nakita pa namin si jaq! sayang lang hindi siya makakasama sa amin. after nun nagpunta kami sa balcony ng SM, picture taking! walang katapusang picture taking! sina val, gino, caloi at jason humiwalay muna para mag crs (musta naman hanggang baguio acads pa rin ang iniisip). after nun umuwi muna yung ilan sa amin. naisipan naming matulog muna sa bahay, mag ipon ng energy, and then lumabas ulit sa gabi.

pag dating naman ng gabi, naglakad lakad kami sa session road. tingin tingin lang ng kung anong pwedeng bilhin. pupunta dapat kami sa gimbals kaso sarado. so lumipat kami sa isang bar, 18C yata yung name, dun kami tumambay. may band na tumutugtog ng reggae na songs, ang galing nila! yung pogsoc as usual humiwalay sa min, nag billiards sila. mga 1am na kami umuwi.

nung umuwi kami, hindi pa tapos ang araw. yung pogsoc, nag inuman. ang gimik nila, laro sila ng pusoy dos. kung sinong manalo, hindi iinom sa round na yun. nakakatawa talaga si jason kasi kung kani kanino siya nagmamakaawa para inumin yung dapat niyang inumin, nahihilo na raw kasi siya. basta ang cute nya habang nagmamakaawa siya! maya maya natulog na yung mga tao. ako rin natulog na, sa may sofa sa sala ako natutulog. maya2 bigla na lang akong ginising ni caloi. sabi niya (in a hoarse voice) "gusto mo ng gin? eh tinapay?" napangiti na lang ako. shet lasing na to. pinipigilan na siya ni val na kausapin ako, pero pinipilit ni caloi na baka nagugutom na ako kaya inaalok niya ako ng tinapay! musta naman natutulog na ko, gigisingin mo ko para tanungin kung nagugutom ako?? hehe... nakakatawa talaga. kung ano ano na sinasabi niya. partner daw ng tinapay ang barangay. ewan ko ba san nanggaling yun. nung tulog pa daw ako kinakausap na niya yung painting, yung ref, yung fire extinguisher. haha grabe talaga! at hindi pa jan nagtatapos! umakyat si caloi sa 2nd floor, naghahanap ng kumot. at pag baba niya, nahulog siya sa hagdan! musta naman ang pagkabangenge namin!

monday. october 17. usapan namin 9 am dapat nakaalis na kami ng bahay, ang dami kasing pupuntahan. aba, ang mga nag inuman, nauna pang magising sa mga matitino! siguro mga 11 na kami nakaalis ng bahay, pero hindi namin kasama si caloi. sobrang bangenge pa niya! first stop, ukay ukay. lahat naman kami may nabili. at nakabili na naman ako ng bagong sapatos! hehe... watch out, weird na naman ang sapatos ko, excited na akong isuot sa pasukan.

after nun, nagpunta kami sa asin, benguet. nagrent kami ng jeep para dalhin kami doon. usapan namin isang camera lang ang dadalhin namin, kaya si jayson lang ang nagdala. at anong nangyari? nalowbat ang cam niya! sayang talaga! buti na lang nakapagpicture pa rin kami ng konti, at may dala ring disposable camera si madz. grabe, papunta pa lang, sulit na. ang ganda ng view! bundok talaga! ang ang fog, ang kapal! pagdating namin dun tumawid kami sa monkey bridge, nakakatakot! pero ok lang naman. then naligo kami sa ilog. ang saya talaga! wala kaming mga dalang extrang damit, kaya kung ano yung suot namin, wala nang pag aalinlangang pinanligo namin sa ilog! kahit wala kaming pampalit, keri lang! sayang ang venue kung hindi lulubusin. hay caloi, you missed a lot!

nung nakauwi na kami from asin, wala pa rin kapaguran! konting pahinga lang sa bahay, then labas ulit! gusto namin magdisco, so nag punta kami sa padi's pt. hehe. ayun sayawan kami dun. may maganda pang banda (as in maganda kasi maganda yung vocalist). girls next door yung pangalan. plus may waiter pa na nagkagusto kay angel, hinihingi yung number niya!

umalis kami dun mga 2.3o, pero hindi pa kami tapos! kumain pa kami ng goto sa labas! hehe... after nun saka kami umuwi, tas yung mga lalaki nag inuman pa! hehe ayos talaga.

tuesday, october 18. last day na namin sa baguio (how sad). late na kami umalis ng house, mga 1pm. punta ng good shepherd, mines view, at namalengke ng pasalubong. umalis kami ng baguio 4:40pm... kakalungkot, ang bitin eh!

eto mga unforgettable talaga sa baguio:

- pagkakaimbento ng word na rekta! lhat na lang ng sentence kakabitan ng rekta kung pwede!
- naka katol. ibig sabihin, bangenge, parang high, parang nakadrugs.
- ang pangungulit ni val tungkol kay anna, yung kapatid ni angel.
- ang kalasingan ni caloi. tinapay.... at..... barangay...
- ang pagsayang ni caloi sa sunday niya. yun pa naman ang pinakamasaya.
- ang pag ungol ni gino (oooooohhhh, minahal kita agad)
- ang malamig na tubig! grabe ibang level!
- ang pagmamakaawa ni jason. ang cute talaga!
- ang pagkavain ni jayson at pido. grabe, mas matagal pa sila sa harap ng salamin kesa sa mga babae!
- ang pagkaadik sa pag pose ni jayson! (actually lahat naman, malupit lang talaga si jayson)
- ang mag asawang nag-aaway nung first night namin.
- si coco lee (gets na ng baguio people to!)
- ang sign sa isang strawberry sign na ang nakalagay ay "pls don't pinch me, im sensitive"
- ang pagdeclare ni dom na ang requirement para makapasok sa quiet club ay dapat 5 words per hour lang, at ang FI ay hindi magsasalita buong araw
- ang attempt ni jayson na pumasok sa quiet club

at shempre, ang walang katapusang bonding, kwentuhan, at tawanan. ang saya sa baguio!!! rekta na!!!

ka eklatan lang

2005-10-20T15:00:00.000+08:00

Your Birthdate: March 18

Your birthday on the 18th day of the month suggests than you are one who can work well with a group, but still remain someone who needs to maintain individual identity.
There is a humanistic or philanthropic approach to business circumstances in which you find yourself.
You may have good executive abilities, as you are very much the organizer and administrator.

You are broad-minded, tolerant and generous; a compassionate person that can inspire others with imaginative ideas.
Some of your feelings may be expressed, but even more of them are apt to be repressed.
There is a lot of drama in your personality and in the way you express yourself to others.
Oddly enough, you don't expect as much in return as you give.

What Does Your Birth Date Mean?

You Are The Opposite of Machiavellian

You don't have a cynical, power hungry bone in your body.
Honest and kind, you believe being a good person is the most important thing.
While your upstanding morals should be admired, be careful!
You're at risk for being manipulated and toyed with.

stressfull week

2005-10-08T22:21:00.000+08:00

ang tagal na ng last day of classes pro hindi pa rin tapos ang pressure.

last week nag school to school kami ni val for project polity. noong morning nagpunta kami sa claret at holy family, noong hapon naman sa miriam, ateneo at kostka. ok naman, wala pa namang mashadong tanong yung mga tao. kakaasar lang kasi pagdating namin sa kostka, sobrang bumuhos yung ulan, at wala kaming payong! actually may mga payong kami, pero iniwan namin sa tambayan, kasi pag alis naman namin eh ang taas ng sikat ng araw! pesteng panahon yan ang gulo! kaya ayun, dahil nagmamadali si val para sa babayaran niya sa dorm, naligo na lang kami sa ulan! kamusta naman! hehe... pero ok lang, for the love of apsm...

kinabukasan naman, wala tambay lang. nung gabi nag isaw kami sa may kalai, tas tumambay sa may track oval. ang saya! humiga kami sa kalsada, nagkwentuhan, plus nanood ng mga couples na nagmamake out! hehe... la lang, saya talaga...

then kakatapos lang din ng exam namin sa 157. yung first part, ssssssssssoooooooobrang dali. as in cut and paste lang mula sa past quizzes namin! pagdating ng enumeration, patay na. siguro 90% ng pinag aralan ko hindi naman kasali! sna naman sa exam ko sa 177 hindi ganun, sana kasali yung mga babasahin ko...

kanina naman, kumain lang kami sa katips nina ava, angel, az at tin c. dapat kasi sasamahan namin si torvix manood ng play. kamusta naman, ang sasamahan ay hindi sumipot! hehe...

yung lang muna, may exam pa ko eh, at paper, mag-aaral muna ako...

ganda ng lighting

2005-10-02T19:39:00.000+08:00

at last!

2005-10-02T18:22:00.000+08:00

Wow, sobrang tagal ko nang hindi nakakapag post! Hehe… busy lang sa acads. Acads nga ba?? Mukhang busy lang ako sa pag tambay eh. Sa dami na ng mga nangyari hindi ko na alam kung anong isusulat ko.

*******************

Cheering competition. Wala kaming ticket. Naubusan na kami sa gym, so ang plano namin ay punta na lang yung iba sa araneta ng maaga para pumila. Tutal last year naman, mahaba man yung pila, lahat naman nakabili. So 8am pa lang, andun na si viktor, catya, val, maw at az. Dumating ako sa araneta ng mga 12 noon (kasi may class ako sa umaga) at grabe nakapila pa rin sila dun! At ilang minutes na lang, nag announce na yung official ng araneta na wala na talagang tickets. Nagmamakaawa na nga siya na umuwi na yung mga tao, at yung mga guards nangdidisperse na talaga! So napag isipan namin na manood na lang sa bahay namin. (me, val, catya, az, carol, angel, shams and another girl, na bigla na lang sumama, at mamaya na ang kwento tungkol sa kanya.)

Ang saya, hehe, kasi sama sama kaming nang ookray ng mga squads. Hehe. Nung announcement na ng winners, super kinakabahan kami kasi ineexpect namin na 3rd lang ang UP. So nung sinabi na FEU ang 3rd, grabe super sigawan talaga kami to the max! hehe. At shempre naman, nalungkot kami nung 2nd lang ang UP. Saying talaga! Well, may mga issue nga ng dayaan dayaan ek ek, pero anjan na eh, wala na tayong magagawa.

And for the other story, may kasama kaming isang babae na hindi naman namin talaga kilala. Nag paalam siya sa akin kung pwede siya sumama sa bahay namin to watch. Eh nakita ko na kinakausap siya ni Catya, so akala ko friend nya. So pumayag naman ako! And here’s what happened. Nag padeliver kami ng kfc habang nanonood, at dahil engrossed kami sa pinapanood namin, inabonohan ko muna at ng ibang tao yung pambayad sa delivery, at usapan namin, maya maya na kami maghahatian. Nung nagbabayaran na, shempre busy ako kasi ako ang nangongolekta ng pera, lumapit yung girl sa akin, humingi ng 10php na change. Shempre binigyan ko na lang. hindi ko naman kasi iniisip na may mandaraya sa amin sa bayaran. Then nung binibilang ko na lahat ng pera, kulang ng around 90php. So shempre tinatanong ko kung sino yung hindi pa nagbabayad. During that time, si catya nasa labas ng bahay, nagpapahangin. Then yung girl, lumabas siya, sumunod kay catya, nagyayaya nang umuwi, kahit mauna na raw sila (habang hinahanap ko kung sino yung di pa bayad). Shempre si catya nagtaka naman, at sinabi niya na hindi pwede na mauna sila kasi sabay silang lahat aalis. At yun, wala na akong nagawa dahil wala namang umaamin na hindi pa bayad.

Then nung nakapag-usap usap na kaming mga apsmers, wala pala talagang nakakakilala sa babaeng yun! Acquaintance lang sila ni catya, at acquaintance lang sila ni val. So wala talagang may kakilala sa kanya! Lahat kami feeling namin ang tanga namin, kasi nagpasama kasi ng isang unknown person sa house namin. Pero nalalabuan din kami dun sa babae, kasi sumama siya sa amin, eh orgmates kami lahat, friends kami lahat, tas siya hindi naman namin kaibigan. Labo. At ayan, nadaya pa kami. Walang nakakaalala na nagbayad siya sa akin, actually hindi ko rin maalala, at ang grabe pa dun, humingi pa sa akin ng sukli! Kay kapal naman ng mukha!

Moral of the story: don’t talk to strangers! Haha! Don’t trust strangers, at wag magpapapasok ng stranger sa bahay. Yun na!

*********************

APSM Anniv Week

Successful naman, at masaya ang activities. Open tambayan namin nung Monday, daming food, dami ring tao. Tuesday walang activity, dapat Pulitikalokohan, pero na move siya eh. Wednesday nagpunta kami sa New Bilibid Prison. Grabe, sobrang worthwhile experience. Second time ko nang makapunta dun, at 2nd time ko na ring makaencounter ng political prisoners. Ininterview namin sila, at mejo naintindihan ko rin naman yung mga pinaglalaban nila. Natutuwa lang ako sa kanila kasi talagang kahit nakakulong na sila, strong pa rin sila sa mga paniniwala nila. Hindi nila naisip na “dahil sa paniniwala ko nakulong ako kaya ayoko na”. basta, bilib din ako sa kanila.

Thursday, Forum. (Reviving Martial Law? A Comparison of the Marcos and Arroyo Administrations)Hay nakakainis talaga. Si Prof. Alex Magno, mejo tinira yung forum namin, kesho hindi daw relevant kasi hindi naman mangyayari, yada yada. Naiinis ako, kasi kung ganun yung sentiments nya, pwede naman niyang sabihin sa amin personally, hindi yung hihintayin niya yung forum, tas dun niya iaannounce publicly yung sentiments nya. Pero nevertheless, ok naman yung kinalabasan ng forum.

Friday naman ay Pulitikalokohan day. Sobrang crammed ng event, pero it turned out well din naman.

At shempre, Saturday, Anniv Night sa East Garden. Ang saya, grabe! Nakakainis lang kasi may econ exam ako kinabukasan, so hindi ako nakapagstay hanggang umaga, at hindi worry free ang gabi ko kasi naiisip ko na hindi pa ako nag aaral! Hehe… pero saya parin. After ng program, disco at videoke. Nilubos lubos ko na ang pag sasayaw, last anniv ko na to as an apsm member (given na ggraduate ako next sem!). dami rin na lasing! Hehe… nakakatuwa talaga ang mga apsmer kapag nalalasing!

********************

Bukas sem evaluation ng APSM. Hmmm…. Saka na ko magpopost about that kapag natapos na… hehe….

Ms.APSM 2005

2005-09-10T21:50:00.000+08:00

grabe. ang saya talaga ng event na to sobra!!!

sobrang proud ako sa lahat ng contestants ng bawat committee. aba, it takes a lot of guts para magawa nila to! nakakatawa nga, before mag start yung contest talagang uminom muna ang mga lalaking to para magkaroon ng lakas ng loob!

si nyl ang contestant ng execom (as shown above) kasi siya lang naman ang lalaki samin, so wala kaming ibang choice, at wala rin syang magagawa. ayos na ang lahat sa day itself. maayos na ang talent, may gown na, may footwear, sportswear, etc. pero isang importanteng bagay ang wala kami, wig. so kami ni ava at nyl, nagpunta kami sa sc ng mga bandang 3pm, alam kasi namin na may marerentan dun. pag dating namin sa sc, wala! may nakarent na raw (at from APSM rin lahat ng yun!) so parang, naku patay, hindi pwedeng walang wig si nyl! nagpunta kami sa philcoa, lintek! 3000 ang rental, musta naman??? so napagdesisyunan namin na maghanap sa mall. sa sta. lucia kami nagpunta. at yung for sale na wig dun, 2500 naman! sobrang hindi na namin alam kung anong gagawin namin. hanggang sa napagdesisyunan namin ni ava na kelangan na naming kapalan ang mukha namin. pumasok kami sa mga shops na may manikin na may wig, at hinihiram namin yung mga wig nila! grabe nakakahiya talaga! yung tingin pa samin ng mga sales ladies parang "ano ba tong mga to mukhang mga tanga"! hehe, so as expected, walang nagpahiram samin, walang nagtiwala samin! mukha ba kaming mga di mapagkakatiwalaan?? ang gnawa na lang namin, bumili kami ng pirapirasong wig na kinakabit lang sa ponytail, pinagtagpi tagpi namin, and viola! si nyl pa ang may pinaka straight at shiny na hair sa lahat ng contestant! hehe...

sobrang saya nung actual na contest. puro tiliian at tawanan. ang gaganda ng lahat ng contestant. si val nung umpisa game na game pang pumose, may tama kasi! si viktor naman maganda sana, kaso ang angas maglakad! hindi man lang naglakad ng parang babae! astig lahat ng talent. si val medley yung sinayaw kasama ng buong exter, si viktor isang senswal na shadow show, si pido showdown with charm and joan, si caloi, together with the fincom boys, sumayaw nung "wag jan wag jan, may kiliti ako jan..." at shempre si nyl together with the whole execom sumayaw ng "sino ang tunay na baliw"! shempre kami ang nanalong best in talent! haha, panalo talaga si nyl mukha talaga siyang baliw!

lahat naman nakakuha ng award. astig yung award ni val, "jolly hotdog bakat of the night award"! hehe, bakat kasi talaga nung sports wear eh! kay torvix naman, Ms. photogenic ... kay nyl yun nga, "Gaud Urian best talent". si caloi, voters choice award (ang yaman kasi ng fincom eh! lalo na ni tin sulit! kinarir ang pagboto!), saka Ms. Congeniality... kay pido naman hakot! 3 ang special awards! yung pinakamaraming fans (galing tumili ng seccom!), best in sportswear at best in evening gown. 4th runner up si val, 3rd runner up si torvix, 2nd runner up si nyl, 1st runner up si pido, at si caloi ang tinaguriang Ms. APSM!! Congrats Caloi!!!

hay, ang saya, at kakapagod grabe! pero, worth it naman! AY LAB EY PI ES EM!!!

naguguluhang isip

2005-09-02T23:56:00.000+08:00

hay... lately tinatamad pa ako mag post dito sa blog. ewan ko, ang dami kong iniisip sa mga panahong ito...

una, sa org. actually wala namang problema, pero hindi lang ako sanay ng wala ako masyadong ginagawa. nung fincom head ako, sobrang dami ng trabaho ko, kasi nga naman walang mangyayari kung walang pera. sobrang nangarag ako nun, to the point na sinabi ko na pagkatapos ng term ko as treasurer magpapahinga na ako. di ko talaga binalak tumakbo as president kasi feeling ko pagod na ako. pero sabi ng mga namimilit sa akin, "si darwin ba nakikita mong nangangarag? siya nga pinakarelax sa buong execom eh". so naisip ko, oo nga naman, kung tutuusin hindi masyadong ngarag ang president, kasi napaka general ng trabaho niya. just to organize and to convene. so tumakbo nga ako.

at ngayon, totoo nga. feeling ko sa execom ako ang pinaka hindi ngarag. imimeet ko sila, kukumustahin ko kung ano nang nangyayari sa kanya kanyang activities, nagseset ng deadline, and that's it. pero naiinis ako na yun lang yun. gets nyo ba? parang tingin ko, wala akong silbi. wala akong ginagawa. kapag inaassess ko ang sarili ko, ang trabaho ko, nakikita ko naman na wala akong dapat gawin na hindi ko ginagawa. naiinis lang ako na dahil wala akong specific task, feeling ko ang worthless ko. kanina nga sinasabi ko na sa exter na ako na lang ang bahala sa publicity sa anniv at sa org shirt, para naman may ginagawa ako, pero work naman daw nila yung publicity kaya ayaw nila ibigay. sa project polity naman, ganun din, meet sila, paalala, suggest suggest, set deadlines, nangangamusta, pero yun lang yun. wala ring specific. alam kong wala akong ginagawang mali, tingin ko naman walang kulang sa ginagawa ko. di lang talaga ako kumportable na pa easy easy lang. im looking forward sa second sem, sa constitution amendment. dun feeling ko marami na akong gagawin, magkakasilbi na ako. (labo ko talaga, naghahanap ata ako ng sakit ng ulo eh). sa mga apsmers na makakabasa nito, sana wag ninyong isipin na tamad ako or wala akong ginagawa or whatever, i think i am doing what i have to do naman.. (am i making sense? ano ba yan kung anu-ano na iniisip ko...)

on the other hand, natutuwa naman ako kasi lately, parang sobrang daming bonding activities sa org. starbucks, palaging nagdidinner, palaging nanonood ng movie, mall, etc. haha, parang ngayon nga lang ako naging sobrang enjoy talaga sa org, kung kelan graduating na ako. last thursday nanood kami ng Shutter sa Film Institute. grabe ang scary! sigaw kami ng sigaw sa loob, nakakahiya na nga eh. si tin sulit pinaliguan yung sarili niya ng sprite dahil sa gulat. haha! kaya rin siguro kung anu-ano na ang naiisip ko, kasi palagi kong napipicture si Natre na nakasakay sa balikat ni Tun... (ayan kinikilabutan na ako...)

still on Shutter, share ko lang.. after namin manood, pinuntahan ako ni andrew sa Film Institute at kumain kami sa SC. after nun, ibababa ko siya sa CMC. shempre maiiiwan ako mag-isa magdrive, natatakot ako. then sabi ni andrew, "saan ka ba natatakot? sa babaeng nakapatong sa balikat?" and all of the sudden tumaas lahat ng balahibo ko at sobrang natakot talaga ako, and guess what? umiyak ako bigla! haha! sabi ko sa kanya nakakainis siya kasi pinapaalala pa niya sakin yung tungkol kay Natre, ayoko na tuloy umuwi mag-isa! haha, natatawa lang ako sa sarili ko.

before naman nun, nung monday, nanood kami ng The Skeleton Key sa Gateway. suspense siya, di naman mashadong nakakatakot. actually nagandahan nga ako eh. natutuwa pa ako sa pangalan ni papa justify. hehe.

kanina, bday celebration ni caloi sa mang jimmy's. la lang, masaya, enjoy. ang dami ko na naman nakain! hehe, basta libre, walang diet diet.

anyway, next time na lang ulit..

wala lang

2005-08-21T00:02:00.000+08:00

may nakuha akong link sa blog ni madz, tas sinubukan ko. parang personality ek ek na hindi naman kasi random..basta labo! eto yung mga yun.

NOTE: z

No smoking around dyosa18. Thankyou for your co-operation.

just about to graduate

2005-08-20T23:28:00.000+08:00

Ang bilis ng panahon!

Kanina nagpagradpic na kami. grabe 4 hours kaming nasa PH 400. di ko nga alam kung bakit ganun kahaba tinagal namin dun. from 10am-2pm. kakainis nga, di ko masyadong nagustuhan yung mga shots ko. yung creative shot ko, danaya (encantadia). kaso nakakainis din kasi hindi ko nakarir yung pag pose dahil sa hiya ko sa costume ko! nakakatense tlaga kasi nakikita ko na ang daming nanonood sakin! hehe... eniweis yan lang muna, tinatamad pa kong magpost ng marami eh... bye!!!

a second chance

2005-08-17T22:39:00.000+08:00

sabi nga ni angel, every one deserves a second chance, and a third, and a fourth...

just when i thought na i was doing fine, biglang dumating lahat ng bigat sa kalooban ko. mabuti pang ikwento ko ng maayos.

friday, we went out. well, for old times sake, at para, well, wala lang. nagkita kami sa up, sumakay ng taxi, nag widraw sa vinzons, and then pumunta sa mcdo philcoa para maglunch. grabe, sobrang awkward. wala pang one week mula nung nangyari ang breakup. we talked about everything, except us. nagkamustahan, nagkwentuhan kung ano nang nangyayari sa mga buhay buhay namin, pero walang naglakas ng loob na magmention ng ano man tungkol sa nangyari. siguro ayaw na rin naming i-spoil yung moment ng pagkakasama namin. after kumain, sinamahan ko siya sa AS, may pinaphotocopy siya. then hinatid niya ko sa CAL for my class. nung maghihiwalay na kami, sabi ko, "sige, ingat". and then bigla niya ko niyakap. at hinalikan sa pisngi. so ako, nagulat. niyakap ko rin siya. gusto ko nang umiyak right then and there. bakit kelangan pa niyang gawin yun? lalo lang naging mahirap para sakin na panoorin siyang maglakad paalis, mahirap lang na isiping lumabas kami as friends.

at dun na tumambad sa isipan ko na hindi talaga ako ok. pinipilit ko lang ang sarili ko na isiping hindi na ko masyadong nalulungkot. narealize ko na sobra sobra ang kalungkutan ko dahil wala na siya sakin. umiyak na naman ako bago matulog. at paggising ko kinabukasan, umiiyak pa rin ako. pero sa isip isip ko, sobra sobra na kong nahihirapan. ayoko na ng ganito. alam kong part kung bakit mabigat ang loob ko ay dahil umaasa akong babalik siya pero hindi ko alam kung hanggang kelan ako maghihintay. kaya naisip ko, dapat tapusin ko na ang lahat. dapat alisin ko na sa sarili ko ang kahit na kaunting hope na babalik pa siya.

tinext ko siya. nakipagkita ako. at nang kaharap ko na siya, sinabi ko na ayoko na maghintay sa kanya. alam kong mahirap, pero aalisin ko na siya sa isip ko. itatanim ko na sa utak ko na hindi na siya babalik, na kelangan ko na mag move on. sinabi ko na masyado na kong nagiging unfair sa sarili ko, at masyado na rin siyang nagiging unfair sa akin. basta para sakin, tapos na.

pero hindi ko inaasahan ang mga sinabi niya. matapos daw ng isang linggong pagkakahiwalay, narealize niya na kelangan niya ako. pinagsisisihan daw niya na binitiwan niya ako. siguro dumadating lang sa isang taong nasa isang relationship na bigla kang mapapaisip tungkol sa mga bagay bagay. kung baga, it's a phase. sinabi niya na palagi niya akong naiisip. marami pa siyang mga sinabi. basta in short, hindi raw niya ako kayang pakawalan.

matagal akong nag isip. sobrang nasaktan ako sa ginawa niya. at alam kong mababawasan na ang confidence ko sa relationship namin kapag tinanggap ko siya ulit. mahihirapan na kong pagkatiwalaan siya sa nararamdaman niya for me. pero naisip ko rin na, hindi ko pwedeng lokohin ang sarili ko. alam kong mahal ko pa siya, at alam kong gustung gusto ng loob ko na bumalik siya. at isa pa, kung hindi ko siya bibigyan ng chance, habang buhay akong ihhaunt ng thought na, "what if binigyan ko siya ng chance? maaayos kaya namin ang mga problema namin?"

so there. i decided na we should give it one more shot. i gave him a chance. i just hope na i made the right decision.

have to get over him...

2005-08-10T15:29:00.000+08:00

just finished my exam in 177... grabe ang haba! sumakit ang kamay ko sa kakasulat... kakainis talaga. actually ok lang naman yung exam, nabbwisit lang ako dahil hindi ako nakapag-aral ng maayos dahil sa dami ng iniisip ko. hay, sana matapos na lahat ng problema ko, alam ko namang kaya ko to...

great improvement. sabi ko sa last post ko, marami pa akong luhang iiiyak. but no. after that post, 1 beses na lang akong umiyak. at ngayong araw na ito, wala. manhid. hay. siguro napapagod na rin ako sa kakaisip kung ano ba talaga ang mangyayari sa buhay ko. siguro dapat ienjoy ko na lang etong time ko as a single girl, matagal tagal din akong natali, napagbabawalan ng kung ano-ano, nadidiktahan, etc. hmmm... makapagyosi nga bukas...

napagdesisyunan ko na hindi na talaga ako magpaparamdam sa kanya. kahapon kasi, hindi ko napigilan ang sarili ko. tinext ko siya. tinanong ko kung san siya. sumagot naman siya ng maayos. then tinanong ko kung pwede ba kami magkita. wala naman talaga akong balak na kung ano man, no plans of asking him to get back together or anything. it's just that sobrang hirap lang para sa akin na tanggapin yung mga pangyayari, na, wala lang, gusto ko lang siyang makita at makausap ng normal. pero as expected, hindi siya pumayag. ok lang naman, alam ko namang mashado pang soon para magkausap kami. masakit lang talaga. for how many years ako palagi ang gumagawa ng effort para magkaayos kami o magkabati o ano man. after ng hindi niya pagpayag kahapon, wala na, nawala na yung eagerness ko na gumawa ng kahit anong effort na ayusin kung ano man ang gulo. basta nasabi ko na lang sa sarili ko, bahala na siya kung gusto pa niya akong kausapin forever o hindi na. basta pagod na kong gumawa ng move. i give up. alam kong deep inside gusto ko pa rin na magkaayos kami. basta ayoko nang sa akin manggaling. kung ayaw na niya, ok lang. i will move on.

sabi nila, kaya nalulungkot ang tao kapag naghiwalay sila ng mahal nya, ay dahil naiisip niya yung mga good times nila together, yung mga masasayang panahon na magkasama sila. kaya ngayon, tuwing nalulungkot ako, iniisip ko yung mga pangit na nangyari samin. yung mga ginawa niya na nasaktan ako ng sobra. grabe, it helps a lot. yung lungkot na nararamdaman ko napapalitan ng galit, kaya nababawasan yung paglolong ko sa kanya. iniisip ko nga magpprint ako ng listahan ng mga masasamang bagay na ginawa niya sakin, yung sobrang nasaktan ako, at ilalagay ko sa lahat ng bagay na madalas kong nakikita, para yun lang ang naaalala ko. alam ko pathetic. pero i have to help myself get over him. at isa yun sa mga naiisip kong paraan.

hay, tama na nga, bumibigat na naman ang loob ko. basta pagkatapos ko dito, ipprint ko na yung sinasabi ko kanina. kapag wala akong ginagawa, babasahin ko yun. para hindi na ko mahirapan.

it's all over...

2005-08-08T21:59:00.000+08:00

3 years of being close friends, and 3 years of being officially together. and now it's all over.

i met this wonderful guy on the 16th of July, 1999, during our high school acquaintance party. he asked me for a dance. after that we became good friends, and the rest is history.

now, it's aug 8, 2005. 6 years na ang lumipas. 6 years ang pinagsamahan namin. mahirap talaga tanggapin na sa isang iglap na lang biglang matatapos ang lahat. pero ganun talaga.

like all couples, we had our fights. it all started 2 years ago, when there came a point in our relationship na i felt na i want some time for myself. gusto kong mafeel ulit yung freedom ko, gusto kong mafeel ulit na maging single, to enjoy my own life. yes, i had my time alone, pero not long after, i realized na it's him that makes me happy and makes my life complete. so we got back together. but that temporary breakup brought us to the reality that the world is not perfect. dun na nagsimula yung madalas naming pag-aaway at pagtatalo, minsan umaabot sa point ng break-up ulit na hindi natutuloy, dahil pareho rin naman naming gustong i-save ang relationship. naayos din naman namin ang problemang ito, everything went back to normal. pero hindi namin maikakaila na mayroong mali. na deep inside, nanjan yung feeling na hindi naman talaga kami totally okay.

at ngayon, he asked for a break. a break without promises. he wanted to rest from me. he wanted freedom. he said he wanted to have control of his own life. dati, kapag may threat na maghihiwalay kami, umaalma ako. sinasabi ko na ano mang trial ang dumating sa amin, kaya namin tong lagpasan. i have a very optimistic view in life. alam ko na kahit nagkakagulo kami, makakayanan naming ayusin to. pero ngayon, hindi ako nagreklamo. i also felt the need for it. hindi ko idedeny na ako man, nararamdaman ko na may mali sa amin. alam ko naman na kailangan na naming magpahinga from each other, mahirap lang talagang tanggapin. and on my part, it's very hard. hindi ko alam kung sa pagpapahinga niya maaayos ba niya yung problema, o tuluyan na niya akong makakalimutan. hindi ko alam kung maghihitay ba ako, o kung magmomove on na ako.as of now, im at a loss.

ngayong araw ang pinaka mahirap na araw sa buong buhay ko. sobrang struggle sa akin na bumangon, pakiramdam ko gusto ko lang matulog hanggang sa makalimutan ko lahat ng problema ko. bago ako umalis ng bahay, napansin ni mama na namamaga ang mga mata ko. nag-aalala siya dahil symptom daw yun ng kung ano mang sakit, so sinabi ko na lang na umiyak ako. and then tinanong niya, "bakit, break na ba kayo?". tumango lang ako, naiiyak na ako. pero dahil papasok na ako sa school, sabi ko mag-usap na lang kami pag-uwi ko. nakapag-usap na kami, kinuwento ko lahat. para akong nabunutan ng tinik, kasi isa sa mga prinoproblema ko ay kung paano ko sasabihin kay mama ang lahat. ang sabi niya sa akin, do not expect anything. walang nakakaalam kung anong mangyayari. maaaring after a month or two, or maybe a year, kami pa rin pala. pero as of now, try to move on. mahirap, sobrang hirap, pero alam kong yun ang kailangan kong gawin.

sa school, sinabi ko na sa mga orgmates at kaibigan ko na wala na kami. ayoko na kasi na isang araw biglang may magtatanong sa akin kung nasaan siya, o kung bakit hindi ko siya kasama. iba ibang reaksyon. sabi ng iba, magbabalikan din kami. sabi ng iba, mabuti nga na naghiwalay na kami, dahil tingin nila hindi naman talaga ako masaya. ako, hindi ko alam kung ano ba talaga. masaya ako pag magkasama kami, masaya ako sa fact na alam kong mahal niya ako. pero siguro nga deep inside hindi ako masaya. alam kong ganun din naman siya. siguro nga tama lang ang lahat ng to. naoverwhelm lang ako sa support na binigay ng mga kaibigan ko. na nagpaplano pa sila na lumabas kami para sakin, kelangan daw nila ako ilabas. nung una iniisip ko kung sino ba ang pwede kong malapitan, kung kanino ako magshashare. pero after today narealize ko na halos lahat ng orgmates ko pwede ko sabihan, at maiintindihan nila ako.

alam kong wala pang sigurado at this point. hindi ko alam kung magiging kami pa. at kung hindi man, hindi ko alam kung gaano katagal bago ako maka get over sa kanya. alam kong marami pa akong luhang iiiyak. sa araw lang na ito, 6 na beses na akong umiyak. isa bago ako pumasok, tatlo sa school, isa habang kausap ko si mama, at isa habang ginagawa ko ito. alam kong iiyak din ako bukas, sa isang araw, maaaring isang linggo, isang buwan, ewan. basta alam kong malalagpasan ko rin itong hirap na to. kung ano man ang itinakda para sa amin, alam kong ito ang tunay na nakabubuti.

Before I Let You Go

I can still remember yesterday
We were so inlove in a special way
Knowing that you love me made me feel oh so right
But now i feel lost don't know what to do
Each and everyday I think of you
Holding back the tears I'm trying with all my might

Because you've gone and left me standing all alone
And I know I've got to face tomorrow on my own

Before I let you go I want to say
I love you
I hope that you're listening coz it's true
You'll be forever in my heart
And I know that no one else will do

But before I let you go I want to say
I love you

I wish that it could be just like before
I know I could have given you so much more
Even though you know I've given you all my love
I miss your smile I miss your kiss
Each and everyday I reminisce
Coz baby it's you that i'm always dreaming of

Because you've gone and left me standing all alone
And I know I've got to face tomorrow on my own

Before I let you go I want to say
I love you
I hope that you're listening coz it's true
You'll be forever in my heart
And I know that no one else will do

Before I let you go I want to say

Letting love go is never easy
But I love you so
That's why I set you free
And I know
Someday
Somehow
I'll find a way
To leave it all behind me
Guess it wasn't meant to be
But baby.........

So before I let you go I want to say.......I love you...

it's been a while...

2005-08-03T22:13:00.000+08:00

grabe, mejo matagal na rin mula ng last post ko, half a month. marami lang talagang ginagawa. actually hanggang ngayon marami pa rin akong ginagawa, pero naawa naman ako sa blog ko, hindi ko na na uupdate.

lately dinidiscuss namin sa isang PolSci class ko ang definition ng happiness. sabi ni JS Mill, magiging happy ang isang tao kapag nadevelop na niya lahat ng human capacities niya, reason and sentiments. ako, tingin ko naman nadevelop ko yung dalawang aspects na yun (i hope!), pero kelan ko ba talaga masasabi na masaya ako? hay, sa totoo lang, hindi ko talaga alam kung masaya ako sa buhay ko. wala naman akong prinoproblema ngayon, actually smooth sailing naman ang lahat, pero hindi ko maintindihan kung bakit tuwing gabi na lang bago ako matulog napapatulala ako, biglang bumibigat yung pakiramdam ko, tas bigla akong luluha. bakit?? hindi ko talaga alam. parang all of a sudden naramdaman ko na hindi ako sigurado sa lahat ng bagay sa buhay ko.

una, tingin ko wrong choice talaga ang pagkuha ko ng PolSci. bakit? sa PolSci, feeling ko wala akong natututunan. shempre meron naman talaga, pero alam nyo yun, yung mga natututunan ko sa polsci, yung tipong madaling kalimutan. oo maraming practical things na maaapply ko sa buhay ko, sa buhay nating lahat, pero yung iba, yung karamihan, parang chaka lang. eh ano naman kung alam ko ang realism, ang pluralism, ang buhay ni JS Mill, ni Marx, ano namang mapapala ko sa pag-alam ko sa mga bagay na iyon? wala. ang kinaiinis ko pa, ngayon ko narerealize to kung kelan 4th year na ko. kung kelan graduating na ko next sem. hay, labo ko talaga.

pangalawa, nagdadalawang isip na talaga ako kung gusto ko ba talaga mag law school. naiinis lang ako kasi pakiramdam ko ginagawa ko na lang ito para hindi madisappoint yung mga tao sa paligid ko. ginagawa ko ito dahil gusto ni mama, gusto ni papa, gusto ng lahat. eh paano naman yung gusto ko? badtrip kasi, palagi nilang sinasaksak sa isip ko na dapat ganyan ka, dapat ganito ka. dapat makapasok ka sa law, dapat maging abogado ka, dapat ganyan blah blah blah. tuwing may gagawin akong iba, aalis ng bahay o whatever, lagi ko na lang maririnig na "aalis ka na naman ng bahay, hindi ka naman nag-aaral para sa entrance exam mo sa law". eh kanina nga na may film showing kami sa 193 ayaw akong paalisin ng bahay para mag review ako sa lae! required school activitiy na to ah! kapeste talaga! naiirita na talaga ako na hindi ako ang nagpplano para sa sarili kong buhay! grrrrrrrrr!!!!

pangatlo, na mejo nahagingan ko na kanina, naiinis ako sa atmosphere sa bahay namin. wala nang ginawa ang mga tao, special mention si papa, kundi magreklamo tungkol sa pera. "wala na tayong hanapbuhay, bagsak na ang business" ek ek. hihingi ako ng pampaphotocopy ng readings ko, sasabihin sakin "wala na nga tayong pera hingi ka pa ng hingi". hallerrrrr!!!! eh di wag nyo ko pag-aralin kung magrereklamo rin naman kayo! nakakairita sobra!! pilit ko na nga lang iniintidi na ang mga ilocano ay sadya lamang kuripot. pero sobra na talaga. reklamo ng reklamo na walang pera, eh sabong naman nang sabong, sugal naman nang sugal, yosi naman nang yosi. peste talaga.

eto lang naman ang mga naiisip ko sa ngayon na maaaring dahilan kung bakit mabigat yung loob ko. pero tingin ko hindi lang ito yun. siguro may mas malalim pang problema na sa ngayon, di ko pa matukoy. sana lang talaga malaman ko na kung ano ba talaga ang gumugulo sa akin.

kung pagbabasehan ko ang definition ni JS Mill, dapat masaya ako ngayon.

pero tingin ko hindi.

therefore na debunk ko ang philosophy ni JS Mill.

iba't ibang kwento

2005-07-16T23:38:00.000+08:00

wednesday. papunta ako ng UP dahil manonood ako ng challenge ng apps, at dahil na rin ayoko magstay sa bahay dahil depressed ako (panibagong mahabang storya naman yun). eniweis, commute ako nang araw na iyon kasi sira yung kotse ko. habang nag aabang ako ng jeep sa may marcos hi way, may humintong sasakyan sa harap ko. BMW. at hindi lang basta BMW. may nakasakay ring dalawang gwapong gwapong lalaki! sa isip isip ko, wow astig to, mayayaman na gwapo pa. paghinto nila sa harap ko, tinatanong nila kung derecho ba yung way ko. aba! balak pa akong isabay ng mga nice catch na to! naisip ko na naman, hmmmm, gwapo, mayaman, mukha namang mabait (alam ko looks can be deceiving pero kahit na..hehe), di ko to dapat palampasin! hehe... pero shempre, hindi naman ako ganung klaseng babae (yuck! nagmalinis daw ba!). so hindi ako sumabay, umiling lang ako at ngumiti. la lang, naisip ko lang, may asim pa pala ako. haha, yucky!

**************

last week (di ko na maalala kung anong araw), bad trip ako. nakakainis kasi yung prof ko sa english (sana lang hindi niya madiskubre yung blog ko), pinag iinitan talaga ako ng matandang dalagang yun. isang beses kasi, may seatwork kami, basta mejo kumplikado yung seatwork, so negative yung reaction ng class. ako naman, tahimik lang. with all honesty, NR ako. then dumating si gino (kaklase ko kasi siya). yung things ko nakalagay sa seat niya, so shempre kinuha ko gamit ko and binaba ko sa floor. yun. end of story for that day. next meeting, nung binalik ng prof ko yung seatwork namin, may note siya para sa akin. to summarize it, sabi niya next time daw wag ko ibalibag yung gamit ko sa floor, kasi nakakabastos daw. nagdadabog daw ako kasi ayaw ko yung seatwork. so ako naman parang HUWAAAAT??? ANO DAW?? una sa lahat, plainly binaba ko yung gamit ko dahil dumating na yung katabi ko. kung mukhang binagsak ko man siya, hindi ko naman minimean yun para magmukhang nagdadabog ako dahil ayaw ko yung seatwork. gago ba ko na magdadabog sa harap ng prof? prof ko rin siya last sem, at isang beses tinanong niya ko sa harap ng buong klase kung bored na daw ba ko, nung sinabi kong hindi, sabi niya mukha daw kasi akong bored? p*t@ talaga! naiinis lang talaga ako sa fact na mashado akong jinujudge ng matandang yun. leche talaga. eto message ko sa kanya:

hoy babae, alam kong matanda ka na at walang asawa. well, hindi ako nagtataka, kasi pangit ka naman. at isa pa ang pangit ng ugali mo. kung ako sayo bawasan mo yung pagiging judgmental mo. at bawasan mo rin yung pagiging sensitive mo. wala ka na kasing ginawa sa klase kundi magsermon tungkol sa mga kabastusan ng mga estudyante sa panahon ngayon. eh ikaw, di mo ba alam na bastos ka rin naman sa mga estudyante? namamahiya ka at nanghuhusga ka. para sabihin ko sayo di mo ako kilala kaya wag mo akong paparatangan ng kung ano ano. mukha akong mataray pero hindi ibig sabihin nun ay binabastos kita sa harap mo. kinasuslaman kita ng sobra sobra, at kung hindi ko lang kailangan yang subject mo bilang elective ay hinding hindi talaga kita kukunin bilang prof. sige, nawa'y maging masalimuot ang buhay mo. lab yu mam.

(alam kong bastos ang mensahe ko para sa kanya, pero di naman niya malalaman eh, nilalabas ko lang angst ko. at saka hindi ko naman pinapangalangan tong prof na to so ok lang)

*********************

related pa ring tong story ko, pero ibang perspective. noong nangyari yun sa class namin, sobrang apektado talaga ako. as in sa class namin gusto ko nang lumabas, kasi naluluha na talaga ako. pati noong pabalik sa tambayan naiiyak na ko, basta nadepress ako. so shempre, gusto kong ishare sa "isang tao" yung mga nangyari sakin. kasi siyempre alam kong siya yung makakacomfort sakin. ang kaso, bigla siyang nagalit sakin nung mga panahong yun (na hindi ko pwedeng ishare kung bakit). para sakin crap yung dahilan ng galit niya, so sinasabi ko sa kanya na wag na siyang magalit at kelangan ko siya nang mga panahong yon. pero hindi, napakatigas niya. sabi pa niya wag ko siyang itetext, tatawagan, imamack sa ym sa gabi, anything. ang harsh diba? so nababadtrip na rin ako. kung kelan ako may problema saka siya magagalit sakin ng ganun. so sige pinabayaan ko na lang, kahit na sobrang sama ng loob ko sa kanya. ang sakin kasi, may problema ako, sana isantabi mo muna yang concern mo sa ego mo para madamayan mo ko. kaya ka nga nanjan eh para suportahan at damayan ako sa lahat.

pagdating ng gabi nag-usap kami, nagbati na rin kami. sabi ko sa kanya, masama ang loob ko kasi wala siya nung kelangan ko siya. gusto ko lang naman siya makausap dahil may problema ako. at ang sagot ba naman sakin (hindi verbatim pero ganito ang thought) "talagang hindi mo masasabi sakin problema mo kasi galit ako sayo at hindi kita kakausapin ng matino". as in ako, ano??? how insensitive can you be??? kung ako yun, may galit o tampo man ako sa kanya, basta may problema siya at kinailangan niya ako, isasantabi ko muna yung galit ko at dadamayan ko siya kung ano man. pero eto hindi. sobrang nahurt talaga ako. nagkaayos man kami noong araw na iyon hindi ko ikakaila na ilang araw ring tumatak sakin yung incident na yun, yung away na yun. para kasing sarili lang niya iniisip niya. hay... marami pa akong gustong sabihin, pero blog to eh, i must not reveal that much..

eniwei ok na naman kami ng taong yun ngayon. naassert ko na naman sa kanya kung ano talaga yung gusto kong mangyari, at naintindihan naman niya yun. basta maayos na ang lahat.

*********************

happiness naman, ang saya ko dahil nananalo na ang UP Fighting Maroons sa basketball!!! yehey!!! hehe, 2 beses na sila nanalo at wala pang talo. bukas may game sila against NU, at siguro naman mananalo sila dun! hehe, sana kahit mag final 4 man lang sila bago ako grumaduate! la lang, ang saya talaga.

*************

yun lang muna, mahaba na rin to.

centipede jokes

2005-07-13T22:50:00.000+08:00

haha, nahihibang na yata ako sa mga jokes ngayon. eto pa ibang jokes na narinig ko sa tambayan namin (maraming salamat kay tonet!)

anong sinabi ng centipede nung nakakita siya ng seksing babae?
sagot: wow legs, wow legs, wow legs, wow legs...

ilang paa ang ginagamit ng centipede habang tumatawid?
sagot: 99
dahilan: yung isa nakasenyas sa mga sasakyan ng "stop"

ilang paa ang ginamit ng centipede nung dumaan siya sa tae?
sagot: 99 din.
dahilan: yung isa nakatakip sa ilong.

grabeeeeeeeeeeee ang corny!!!!!!!!!!!!!!!! hehehe... la lang, mas masaya pag kinukwento kesa pag sinusulat lang...hehe..

jokes

2005-07-03T23:29:00.000+08:00

naaaliw lang ako sa jokes thread sa peyups, so share ko dito yung ilang mga jokes, para maaliw na rin kayo sa pagbabasa...

ANAK: Dad! naka-experience na ko ng blowjob! yahoo!!!!
DAD: wow! anak!...binata ka na!!!anong feeling?
ANAK: ang sakit po sa panga!!!!

ATTY: Inday! pwede mo bng idiscribe d2 sa korte ang taong nangrape sayo?
INDAY: maitim, panot, tagyawatin, pango ilong at bungal...
SUSPEK: cge!!!!...mangasar ka pa!!!!

Wife: honey... bili mo naman ako ng bra...
Husband: Hon.. wag ka ng magbra...liit namn dede mo e..
Wife: (taas ang kilay) e baket ikaw nakabrief?!!

Nakapila si Erap sa likod ni FVR sa isang ATM machine.
FVR: O, ba't nakangiti ka?
Erap: Alam ko na PIN mo, hee, hee.
FVR: Sige nga, ano?
Erap: Eh 'di apat na asterisks!

After having made love, panay pa rin ang hawak ng girl sa ari ng boy friend
BF: Gusto mo pa ulit?
GIRL: Hindi naman… nami-miss ko lang... meron kasi ako nito dati e...

Husband: (lasing) darling yung CR natin, parang me multo.
Wife: Bakit?
Husband: Kasi pag binubukasan ko yung pintuan, umiilaw.
Wife: Animal ka! Iakw pala umiihi sa REF!!!

2 unano galing motel.
Unano 1: Pare, di ko nagalaw date ko kagabi! Buti pa kayo, dinig ko humihiyaw ka ng 1, 2, 3, UUMMPH!!!
Unano 2: Gago! Di ko kasi maakyat ang kama!

GIRL: ang puti naman ng bird mo...
BOY: aba syempre ah!!! likas papaya ata gamit ko jan!!!
GIRL: ginagamitan mo rin ba ng downy?
BOY: baket? bango ba?
GIRL: lambot e!!!

Tatay: anak magsaig ka.
Anak: tay wala na po tayong bigas.
Tatay: mag aral kang magsaing ng walang bigas! punyeta!
after 30 minutes...
Anak: Tay, kain na po.
Tatay: Paano akong kakain eh wala namang kanin!
Anak: Aba! Matuto kang kumain nang walang kanin!!

WIFE: Himala! Ang aga mong umuwi ngayon.
HUSBAND:Sunod ko lang utos boss ko. Sabi niya, "GO TO HELL" kaya eto uwi agad ako.

1st night, lola wears see thru dress, lolo didn't react...
2nd night, lola wear t-back, lolo still deadma...
3rd night, lola all naked, lolo said, "Ano ba yang suot mo, gusto-gusot!"

two robbers entered a bank and open the vault then started opening the safes one by one.. safe#1
robber1: "i found some pudding..."
robber2: "i'm kinda hungry, let's eat it..."
safe#2
r1: "more pudding..."
r2: "more to eat..."
they did the same thing until safe#10, upon realizing the they will not get any cash, they left... next morning's head line..... "UNKNOWN SUSPECTS ROB SPERM BANK"

a man in mask entered a sperm bank...
man: "this is a hold up!"
girl: "but this is a sperm bank!"
man: "i know, open the vault, now!"
girl did as was told...the man took 5 containers of sperm...then at gun point said man: "drink it!" girl: "what?! are you crazy?!"
man: "just drink it!"
girl did as was told...same thing happened for containers 2 to 5....upon gulping down the last container, the man removed his mask then said..
man: "see honey, i told you it was easy...."

Ginayuma ni misis si mister sapagkat ilang gabi na itong malamig sa kama. Habang kumakain ng agahan, palihim na hinulog nito sa inumin ng kanyang mister ang mahiwagang sangkap... Maya-maya lang ay lumagkit ang tingin sa kanya ni mister; halos matunaw si misis! At ilang sandali na lang, kinabig ni mister si misis, inihiga sa hapag, sinimulang warakin ang suot ni misis, at madaling naghubad ng kanyang pantalon. Pumaibabaw na si mister, nang pigilan siya ni misis...

"********* mo naman, wag dito sa Jollibee!"

ang swerte ng boyfriend ko

2005-06-27T23:25:00.000+08:00

para sa kanya hindi siya swerte, pero para sakin oo.

bakit?

kasalukuyan niyang nakikita si joseph yeo. sa mocha blends sa greenhills.

at ako, nandito sa bahay, nagnenet, nagbblog.

putangina!!!!

joseph yeo is like, my biggest local crush! siya ang dahilan kung bakit masipag akong manood ng UAAP games last season (second lang yung biglang nananalo na yung UP). nung finals nga ng la salle - feu, muntik na kong bumili ng patron tickets (na worth 675 pesos ata) kaso naubusan na kme ni andrew (shempre wala siyang magagawa kundi samahan ako! hehe). ang rason ko, eh para pag nanalo na yung la salle, magiging masaya yung atmosphere ng mga players, at dahil nasa pinakababa ako, may chance akong makapag papicture sa kanya. haha, pathetic diba? pero blessing na rin na hindi ako nakabili ng ticket, dahil nung time na yun eh natalo pala sila. haha.

yun lang naman, gusto ko lang ilabas yung angst ko na nakikita ni drew si joseph yeo ngayon at ako hindi.

bad trip.

scary morning

2005-06-17T23:09:00.000+08:00

kaninang umaga, maaga akong umalis ng bahay dahil kukunin ko yung cellphone ng papa ko sa semicon. pero bago ako dumerecho dun, dumaan muna ako sa gas station. so shempre, pinapatay ang makina and all, so binuksan ko yung bintana ko. nung inabot ko na yung bayad ko sa gas boy, napansin ko na lang na may isa pang lalaking nakatayo sa may door ko. mejo kinabahan ako. unang naisip ko baka hold-up, o kung ano mang masama ang pakay niya. mejo malaki kasi siya, kalbo, plus may hawak pang isang bote ng beer na half-empty.

guy: miss, ikaw ba yung nakita ko dati sa ________ bar? (nakalimutan ko na yung name)
me: ummm... hindi... (di naman kasi ako nagbabar)
guy: ah ganun ba? akala ko kasi ikaw yun. by the way, im jon, from salbakuta.

wtf??? taga salbakuta? di nga... so sige, kinausap ko lang, kasi feeling ko lasing. pag di ko pinansin baka kung anong gawin sakin. plus hindi pa ako makaalis dahil yung car nila eh humarang sa harap ng car ko.

guy: so miss what's your name?
me: abigail. (eniweis wala naman talagang tumatawag sakin ng abigail, so might as well give that name)
guy: ganito kasi, may bar kami na bagong bukas sa timog, yung ____________ (i forgot the name). kung gusto mo drop by ka this weekend, bibigyan kita ng discount.
me: ah talaga? o sige.
guy: so kunin ko na lang yung number mo para macontact kita about the bar.

pakshet. gusto ko nang umalis talaga. kung hindi lang mukhang mamahalin yung car nila eh binangga ko na yun para makaalis na ko. kinakabahan na ko eh. so ang naisip ko, since hinihingi yung number ko, ibibigay ko yung sa boyfriend ko. mahirap kasi kung mag-imbento ako, baka biglang ipaulit sakin hindi ko na maalala. pero nung kinuha niya yung phone niya, (na dalawang 3210 na naka scotch tape back to back) ayaw gumana.

guy: ayaw bumukas ng phone ko eh, kunin mo na lang number ko.
me: ok. (sigh of relief)
guy: taga saang school ka nga pala? la salle?
me: hinde, up. (yan ang hindi ko pagsisinungalingan, dapat naman talagang ipagmalaki)
guy: o sige, drop by ka sa bar namin ha, magsama ka ng mga friends mo, yung kasing cute mo.
me: ok.

at yan umalis na sila. buti naman, hindi ko kasi talaga alam ang gagawin pag naconfront ng ganun, lalo na't mukhang lasing. nung kinuwento ko sa boyfriend ko, sabi nya malamang hindi daw salbakuta yun, baka pick up line lang. pero ngayon naghanap ako ng pix nila sa net, at isa nga siya sa salbakuta.

confessions

2005-06-14T23:49:00.000+08:00

hey guys... ngayong gabi napag isip isip kong mag blog hopping. at dito ay nakita ko ang isang article na sinulat ng kapwa kong polsci major. at dahil nadawit ang aking organisasyon sa kanyang mga isinulat, nais ko ring ibigay ang aking mga saloobin tungkol sa kanyang mga pahayag.

"see, i applied in this org with all thoughts that, wow, finally, i'm gonna meet people who share the same interests and sentiments with me. an organization that will not make me cry, or perhaps, kahit umiyak ako, the fun times would make it all better...tapos yun pala, konting mali ko lang, hindi na nila ako maiintindihan."

"i mean, the thing is hindi lahat ng tao eh natutuwa kapag inaapi sila. some people love compliments...^____^ like me. which most people do not understand...gusto lang magpower-trip! ^____^ magrevenge...tignan kung sino ang tatagal. "

"an organization is supposed to make you love yourself, not love the organization MORE THAN yourself.at pwede ba! pwede lang ha?! i-explain niyo nga kung ano sa dictionary niyo ang salitang "MAANGAS!"

first and foremost, i just want to say that any application process is carefully designed and thought about. kahit anong organisasyon pa yan. sa amin, the application process serves as a test. a test of your capabilities, and most especially, your character.

with regards to her first part, it is true that in an organization, even if it makes you cry, the fun times would make it all better. and you will never get to prove that point unless you become a member of the organization. as an applicant, you must endure a lot of things, and that includes the "pakikisama" to the members of the org. sa buhay, marami kang makikilalang mga tao na may iba't ibang personalidad, at isa sa mga tests sa kahit anong aplication process ay ang pakikisama sa mga taong ito. pointless ba ito? hindi. dahil tunay nga namang magagamit mo ito sa realidad ng buhay. may mga taong hindi mo makakasundo, may mga taong magiging kaibigan mo. pero kahit anong mangyari, para sa ikabubuti ng lahat, ay kailangan mong sanayin ang iyong sarili na matutunang makibagay sa kung ano mang environment nandoon ka. walang kahit anong social environment na lahat ng tao ay magugustuhan ka. nanjan ang mga babatikos sayo, most of the time behind your back pa. at sa isang organisasyon, as early as the application ay sinasanay na kayo sa kung ano ang dapat ninyong gawin sa pagharap sa ganitong sitwasyon. akala mo lang hindi ka naiintindihan. akala mo lang yun. hindi majujudge ng aplikante kung ano talaga ang tingin ng mga miyembro sa kanya dahil in the first place ay hindi pa siya bahagi ng organisasyon, therefore hindi pa niya nalalaman ang mga usaping namamagitan sa mga miyembro.

second part. of course everybody loves compliments. meron bang hindi? baliw ang taong ayaw ng compliments. pero i repeat, sa realidad ng buhay, hindi lahat pabor sa yo. hindi mo malalaman kung ilan na pala ang nanglalait sayo kapat nakatalikod ka na. the pagtataray thing is part of most of the application process of many organizations, at hindi yan nanjan para gamiting tool sa power tripping. nanjan yan to test your strength. at ang end result nyan ay para turuan kang maging strong. nanjan yan para turuan kang iendure lahat ng pasakit na madadaanan mo sa tunay na buhay, sa workplace, sa community at kung saan saan pa. at isa pa, ang kapuri puri ay pinupuri, ang hindi ay hindi. anong gusto mo, maging plastik ang mga tao at sabihing maganda o magaling ang ginawa mo kahit hindi? anong naitulong sayo nun? kailangang ipasok mo sa isip mo na ang criticisms ay nanjan para maimprove mo ang gawa mo! kung pangit ang ginawa mo at nanahimik lang ang mga tao o nagpakaplastik pa sila at pinuri ka nila, wala iyong naitulong sayo. hinila ka pa nito pababa.

at sa huli. the organization will really make you love yourself, and not love the organization more than yourself. ang hirap kasi sayo, nagbibitiw ka ng mga ganyang salita na hindi mo naman alam kung anong sinasabi mo. bakit, miyembro ka ba ng organisasyon para sabihin mong iyan ang itinuturo nito sa amin? para sa aming mga miyembro, ang organisasyon ay maraming naitulong sa pagpapabuti ng aming personalidad. hindi ko na kailangang iexplain kung ano ang mga aral na iyon, ang nais ko lang iparating ay wala kang alam kaya wag kang mayabang magsalita!

at ano nga ba ang maangas? subjective naman ito eh. kung para sa amin ay maangas ka, wala ka nang pakialam dun.

i rest my case.

pesteng registration

2005-06-12T22:50:00.000+08:00

hay nako. just when i thought that this would be the easiest enrolment ever.

una sa lahat, hindi ako nakakuha ng 199. well, katangahan ko rin naman kasi yun kasi tinake for granted ko siya sa crs. akala ko dahil senior na ako eh hindi ako mahihirapan kumuha nun. yun pala eh yun pa ang pinakanahirapan akong habulin na subject, at unsuccessful pa ko.

plinano kong mag late reg na lang, since yung nagbukas na class ng 199 ay class ni sir morada. so ayaw ko dun malamang, unless may balak talaga akong magpakamatay. so inisip ko na magprerog na lang sa class ni sir mendoza, tutal sabi naman niya basta nag 110 sa kanya tatanggapin niya sa 199. talagang pinagdadasal ko na tanggapin niya ako. ang kaso, absent siya sa first day ng class niya. at ang masaklap, sa second day ng class niya eh walang pasok dahil minove ng walang kwentang presidente ng republika ng pilipinas ang independence day holiday ng monday. so wala na akong magawa, nagprerog na ko sa ibang subject. so kinabukasan nagbayad na ko and all, at akala ko ay ok na at kelangan ko na lang tanggapin na hindi ko nakuha ang subject na kailangan ko talaga. but no! sa aking paglalakad papunta sa CAL eh nakasalubong ko si sir mendoza! hindi ko talaga alam kung anong iisipin ko nun, na feeling ko ang malas ko and all. hay nako, college registration talaga.

wala lang...

2005-06-04T22:08:00.000+08:00

well, may sakit ako ngayon. allergies, lagnat, etc. haha ang dami. nakakaloka talaga, ayoko na ng nagkakasakit, ang dami kong hindi nagagawa (yuck kala mo naman napakasipag ko)

tapos na ang enrolment, pero hindi pa ako tapos mag enrol. nakakainis naman kasi yang 199 na yan, sa lahat ng subject yan pa pala ang magiging problema ko. yun nga ang last priority ko sa crs kasi akala ko yun ang pinakamadaling kunin, tapos ngayon yun pa pala ang magiging problema ko. hay... sana tanggapin ako ni sir mendoza pag nag prerog ako sa kanya, tutal sabi naman niya basta nag 110 sa kanya tatanggapin nya sa 199 eh. nag email na ko sa kanya pero hindi pa rin siya sumasagot. basta sana magka 199 ako.

anyway, nakabalik na pala ang mahal ko dito sa manila (yehey!!). nung june 2 yun, at nagvolunteer akong sunduin siya sa airport. hehe, parang ang sosyal noh, "may susunduin ako sa airport!" hehe. mejo nawala wala pa ko, bangenge kasing magbigay ng directions mahal ko, at bangenge din talaga ako sa directions. plus ang tagal ko pang nag antay sa airport, halos 1 hour! nadelay kasi yung flight nya kaya ganun...

yun lang naman, my life has been pretty boring kasi wala naman akong ginagawa.. so till next time na lang!

fopc parin

2005-05-29T23:35:00.000+08:00

ayan, mejo kalmado na ko. kanina kasi hindi talaga ako mapakali sa sobrang excitement sa balitang nakarating sakin. hehe.

eto ako, normal lang, nagiinternet. biglang nagring yung cel ko. faiva. sa isip ko, bakit naman tatawag sakin si faiva ng ganitong oras? malamang kasi block bidding bukas, baka may ipapaalala lang. so sinagot ko naman yung fone ko.

prec: hello?
faiva: preeeeeeeeeeeeeeeeeeccccccccccccccc!!!!!!!!!!!!!!!!!! waaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhh!!!!!!! (with full sigaw powers)
prec: bakit????????
faiva: steering com tayoooooooooooooooooooo!!!!!!!!!!!!!!!!!! (sigaw powers ulit)
prec: ano????? waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhh!!!!!!!!!! (sumali na rin sa sigawan powers)

so ayan, nagsigawan kami sa celfone! grabe ang saya ng feeling, heaven talaga!!! ako naman, di ko macontain yung tuwa ko, gusto kong tumawag sa isa pang tao. tinawagan ko si val, pero di naman niya sinasagot yung cel nya (btw sa kasalukuyan ay nagreply na sa akin si val, at masaya din siya tulad namin ni faiva). so tinawagan ko na lang mahal ko..

mahal: hello?
prec: waaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhh!!!!!!!!!!!!!!!!!
mahal: bakeeeeeeet???
prec: mahal!!! steering com kami!!!!!!!!! waaaaaaaaaaahhhhhh!!!!

haha, hanggang sa binaba ko yung fone pati yung kapatid ko dinadaldalan ko na steering com kami! nababaliw na nga daw ako eh! hehe. la lang, gusto ko lang talagang ishare itong wonderful feeling na to. love ko talaga org ko sobra!!!

waaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhh!!!!!!!!!

2005-05-29T23:08:00.000+08:00

OMG!!! STEERING COMMITTEE KAMI!!! WAAAAAHHH!!!!!

ang tunay kong buhay

2005-05-29T01:44:00.000+08:00

this is another very boring day. the typical kind of day.

9:30 ng umaga. feeling ko ang aga pa nun, lalo na't nag summer classes ako, ang dami kong trinabaho, at halos 2 linggo lang ang pahinga ko. pero sa oras na yun, eto ang maririnig ko:

"precious! sam! gumising na nga kayo! tanghali na! wala na kayong ginawa kundi matulog at humilata! hindi ninyo ako tinutulungan sa mga gawaing bahay! mahiya naman kayo! bumangon na kayo jan! ang tamad di pagpapalain ng Diyos!"

hay. yan ang naririnig ko, araw araw araw araw. yan ang gumigising sa akin. sino ba naman ang hindi mabubuwisit diba? so simula pa lang ng araw bad trip na. hindi lang ganyan yan, siguro aabutin pa ng mga 30 mins bago pa namin pansinin ang mga pinagsasasabi ng nanay ko. mga 30 mins siyang magsesermon kung gaano kami katamad at kung gaano kami kabatugan. sa mga oras na yun ay nakuwento na rin niya kung paano ang buhay nila dati sa probinsiya, kung paano sila division of labor, kung gaano kasipag lahat ng tao, etc etc. hay. 9:30 am pa lang yun ha, kala mo naman napakatanghali na.

so after 30 mins or more ng pangungulit, babangon na rin ako finally. yung kapatid ko matitiis pa niya lahat ng naririnig niya basta makahiga lang siya, so nauuna akong bumaba. pagbaba ko, walang agahan (lagi naman eh, hindi uso ang agahan dito). so uupo lang ako sa sala, tatanga. shempre sa isip ko sana hindi nalang ako nginawaan para natutulog pa ako ngayon. dating naman tong tatay ko. at eto ang sasabihin niya:

"ikaw precious, kayo ni sam pareho kayo, ang tatamad niyo. matapos niyong bumangon mula sa kama uupo naman kayo dito sa sala? bakit hindi ninyo tulungan ang nanay niyo sa mga gawaing bahay? hinahayaan niyo lang siyang magtrabaho buong araw kayo nakaupo lang jan. yung kapatid niyo si gab hindi ninyo inaalagaan, kaya nga special child yun kasi kelangan ng atensiyon. alam mo bang sabi sa proverbs 13 ang tamad hindi pagpapalain? kumilos na kayo jan."

hay, kulang na lang irapan ko siya ng harap harapan. yung sa nanay ko matatake ko pa. pero yung sermon mula sa kanya hindi. pag nasa bahay si papa, wala na yang ibang gagawin kundi umupo at magyosi. wala ngang pakundangan eh, kahit sa kwarto ko magyoyosi. minsan pakikiusapan mong tulungan kang magbuhat ng isang mabigat na bagay, magrereklamo pa, kaya na daw namin yun. minsan may nalalaglag na gamit sa harap niya, tatawagin ka pa (minsan nasa taas pa ko nun) para lang pulutin yun. dati nga may natabig siyang kaserola, sinisi ba naman ako. eh halos 5 meters ang layo ko sa kanya noh! labo talaga.

going back. so after ng dalawang magkasunod na sermon, punta ako sa kusina, hugas hugas ng mga plato, pero konti pa lang naman yun dahil wala ngang kumakain sa umaga. matapos nun, akyat sa kuwarto, punas punas ng kung ano ano. after a while, tatawagin na naman ako, at eto naman ang scenario: (nanay ko ang nagsasalita)

"tanghali na, magluto kayo dito. ikaw precious ang tanda tanda mo na hindi ka pa rin marunong magluto. nung mga bata kami marunong nako magluto at mamalengke! ikaw kahit pag prito ng isda hindi ka marunong. ang tamad mo kasi mag-aral eh, ikaw ang magluto dito para matuto ka."

fine, hindi ako marunong magluto, ewan ko rin kung bakit walang chance para matuto ako. ang hindi ko lang matake, wala pang 12noon, tatlong sermon na ang narinig ko. kelan ba magkakaroon ng peace dito sa bahay.

so bago magluto, wala palang mantika. so punta naman kay papa para humingi ng pambili ng mantika. paglapit ko, eto ang maririnig ko:

"puro na lang kayo gastos! wala na tayong pera! matuto nga kayong magtipid! yung mga ilaw wag niyo nang gamitin. yung dispenser wag niyo na isaksak. wag na kayo mag electric fan, tataas lang ang bill. matuto kayong magtipid, wala na kayong ginawa kundi gumastos."

again, reasonable na sana, pero ang bullshit talaga eh. di ako maaasar kung alam kong matipid din siya. una, meron kaming farm na may mahigit 30 na manok panabong. ang mahal ng pagkain ng mga yun, araw araw pang nagvivitamins ang mga ugok. hindi lang yun, sa farm may binabayaran ding kuryente, load ng boy namin, pagkain niya at inumin, at kung ano ano pa. tingin ko nga mas malaki pa ang gastos sa farm na yun kesa sa bahay namin eh. pangalawa, shempre kung may farm na puro manok panabong ang laman, given na nagsasabong ang tatay ko. at wag ka, hindi small time na sabungero yan. oo nananalo siya. pero gaya ng halos lahat ng nagsusugal, nananalo ka man, hindi mo namamalayan na mas malaki ang itinatalo mo in the long run. just to give you an idea, may isang away ang mga magulang ko dahil natalo ng 45,000 ang tatay ko sa sabong. isang tayaan lang yun ah! at malay ba namin kung niliitan lang niya yung figures para hindi kami mashadong mabigla. malay ba namin kung mas malaki pa pala yun. eniweis ang point ko ay walang karapatang magsermon tungkol sa pagtitipid ang isang taong hindi marunong magtipid, o hindi marunong ilugar sa tama ang pera niya.

so matapos bilhin ang mga kelangang bilhin, luto, handa ng kakainin, at kain. sa hapag kainan, una tahimik. pero dahil mahilig kami magkwentuhan nina mama at sam, magdadaldal kami habang kumakain, hanggang maging maingay kami. then all of a sudden:

"ano ba yan kumakain tayo ang iingay niyo. dati kami pag kumakain bawal ang magsalita, binabastos niyo yung pagkain, wag kayo magkwentuhan dito."

at ang lola mo, halos napaluwa ang mata!! huwaat??? bawal magsalita habang kumakain??? alam kong don't talk when your mouth is full, pero OA naman ata yung bawal talaga magkwentuhan!! ibang level na ito, galing ata sa ibang planeta tong tatay ko eh..

hapon na. siyesta. for once titigil ang mga sermon at mga kakaibang rules na maririnig ko. alis si papa ng bahay, si mama naman may mga lakad din. so kaming 3 magkakapatid lang ang maiiwan sa bahay, peace at last. lilipas at lilipas at lilipas ang oras. saya grabe.

unang darating si mama. pag dating niya, eto ang sasabihin niya:

"ang kalat kalat ng bahay! anong ginawa niyo nung wala ako? nakatanga lang kayo! hindi niyo man lang naisipang maglinis! ikaw precious hindi mo naman naisip man lang na magsaing, sa akin niyo pa iaasa yan! pagod na pagod na nga ako ganito pa ang dadatnan ko sa bahay!"

shet. nagsimula na naman.

so ayan, luto luto, kain kain, nood ng tv. pagdating ni papa, akyat na ko sa kwarto. i've had enough, ayoko nang makarinig ng sermon.

yan ang typical day sa buhay ko, no exaggeration. yung dami ng sermon nagvavary rin naman from day to day, pero yung script tuwing ginigising ako hindi nagbabago yan. hay... kaya sana, magpasukan na. mas nakakapagpahinga pa ako pag may pasok kesa pag may bakasyon. alam kong may katamaran ako. pero sana maisip nila na mas nakakaganang magsipag kung hindi ka pinapakain ng sermon buong araw.

sem ender 2005!! wooohoooo!!!

2005-05-26T23:22:00.000+08:00

http://share.shutterfly.com/osi.jsp?i=EeAMWbJuyat3DgA

eto yung mga pix sa nakaraang sem ender/send off ng UP APSM sa Villa Milagros sa Laguna. mejo kulang ng mga 5 pix to kasi hindi ko na maupload yung iba.

super ang pagod ko sa sem ender na to. hindi lang naman ako, kaming dalawa ni maw. dugo't pawis talaga! una ang tagal naming prinoblema yung venue, dahil kung anu-anong plano ang dumaan na hindi naman matuloy tuloy. una pagudpod dapat, sa resort nina faiva. then dahil sa sobrang layo, naging batanggas. at dahil sa wala kaming resort na alam dun at hindi kami makapagscout dahil sa kakulangan sa resources, napunta kami sa laguna. pero hindi rin ganun kadali ang paghanap namin ng resort kahit sobrang daming resort sa laguna. grabe talaga ang hirap namin.

una, let me say na wala kami halos tulog ni maw dahil sa paghihirap namin sa pag edit ng send off video. mas walang tulog si maw, siguro isang oras yung kanya, mga dalawa't kalahati yung akin. maaga kaming umalis dito sa bahay kasi wala pang venue (maltakin mo yun, yun na yung araw ng sem ender pero wala pa ring venue!). ang balak kasi namin, mauna na kami sa laguna para pag paalis na yung ibang tao sa up eh may venue na kaming nahanap. so yun nga sakay kami ng bus. kabado pa kaming dalawa kasi hindi namin alam kung saan kami bababa. as in nangangapa talaga kami sa daan. luckily nakarating kami sa pansol. sumakay kami ng tricylce na hindi namin alam kung saan kami pupunta. buti na lang mabait yung tricycle driver namin, siya talaga yung nagtatanong sa mga resort owner kung may available pa, ek ek. basta siya yung nakikipag usap. siguro inabot kami ng isang oras sa pag-iikot dun, so isang oras ring nagtratrabaho si manong tricycle driver for us.

at yun, nakahanap rin kami ng resort finally. mura lang siya, less than 4ooo yung binayad namin for 18 people. pagdating namin sa room, parang, "teka, for good for 15 people tong room na to???" ang liit sobra! dalawa lang yung kama! hindi ko nga alam kung may nakagawa nang pagkasyahin ang 15 na tao sa 2 kama na yun! pero in fairness ok naman yung place, tama lang yung binayad namin. so shempre pagod na pagod kami ni maw, ang dami naming biniling pagkain habang nag-aantay sa kanila. nakaubos nga kami ng 1.5 na litro ng coke eh, as in saming 2 lang! hehe, kahit nakakapagod enjoy pa rin sobra!

ayun, pagdating ng mga tao, swim, kwentuhan, tawanan, etc. sayang yung dalang chicken ng mga seniors, nasira yung marinate dahil sa init. at sayang din dahil natulog lang ako nung gabi, hindi tuloy ako nakasama sa kwentuhan ng mga lasing. but still, saya sobra!

because true gold is forged in flames...

2005-05-26T23:17:00.000+08:00

may tatalo pa ba naman sa org na ganito ang logo???

the perfect song for me

2005-05-26T22:58:00.000+08:00

"Perfect"

Hey dad look at me
Think back and talk to me
Did I grow up according to plan?
And do you think I'm wasting my time doing things I wanna do?
But it hurts when you disapprove all along
And now I try hard to make it
I just want to make you proud
I'm never gonna be good enough for you
I can't pretend thatI'm alright
And you can't change me
'Cuz we lost it all
Nothing lasts forever
I'm sorry I can't be perfect
Now it's just too late and
We can't go back
I'm sorry I can't be perfect
I try not to think
About the pain I feel inside
Did you know you used to be my hero?
All the days you spent with me
Now seem so far away
And it feels like you don't care anymore
And now I try hard to make it I just want to make you proud
I'm never gonna be good enough for you
I can't stand another fight
And nothing's alright
'Cuz we lost it all
Nothing lasts forever
I'm sorry I can't be perfect
Now it's just too late and
We can't go back
I'm sorry I can't be perfect
Nothing's gonna change the things that you said
Nothing's gonna make this right again
Please don't turn your back
I can't believe it's hard
Just to talk to you
But you don't understand
'Cuz we lost it all
Nothing lasts forever
I'm sorry I can't be perfect
Now it's just too late and
We can't go back
I'm sorry I can't be perfect
'Cuz we lost it all
Nothing lasts forever
I'm sorry I can't be perfect
Now it's just too late and We can't go back
I'm sorry I can't be perfect

I used to love this song. After a while I realized that the lyrics perfectly suits my situation. and that's just bullshit.

congrats to carrie!!!

2005-05-26T22:55:00.000+08:00

Finally, the American Idol season is over, and my bet won!!! Congratulations to the beautiful Carrie Underwood! Since I saw her from her audition, sobrang like ko na siya agad, and that went on for the rest of the season. To be totally honest, I’m not always “wowed” with the way she sings. She just has this charisma, the farm girl image that made me want her to win. Haha, ang saya siguro ni Simon.

I have some comments though about the show a while ago. I think it was kinda dragging. Ang konti lang ng song performances, puro video presentations lang. Isa pang pinagtataka ko eh kung bakit wala ang past winners dito sa finale. Yung mga dating finalists nga were present eh, sila pa yung wala. And another thing, Simon said that La Toya seems drunk, and I think so too! Iba yung aura niya kanina, parang bangenge na ewan.

About the performances, Carrie did great with her performance with…well I forgot the name of the artist. But I think it was Bo who stood out with his rendition of Sweet Home Alabama. As in grabe! Ngayon ko nga lang super naappreciate si Bo, at dahil yun sa song niya kanina. Galing, sobra.

And one comment about yesterday’s show, nakakatawa si Randy, kasi pinintasan niya yung first song na kinanta ni Carrie. Sabi niya he didn’t like the song and he didn’t like the way it was sung. Siguro hindi niya alam na yun yung single ng mananalong American Idol, so pati yung kanta pinintasan niya. Haha! Sana may nagsabi naman sa kanila diba?

But all in all, I loved the show, primarily because my bet won. I can also say that this is the best batch of AI finalists, lahat sila magagaling. Kudos to AI!

random thoughts

2005-05-25T17:09:00.000+08:00

juz finished watching the final showdown between bo and carrie. i have been rooting for carrie from the start, and i really hope she wins tomorrow. pero grabe, ang galing din ni bo. according to ryan seacreast, only 2% separated bo and carrie's votes last week. so malamang super close fight din ito tomorrow. but anyways, im happy that the 2 best singers sa group nila ang napunta sa finals. too bad natanggal si constantine ng ganun ganun lang, it could have been him and carrie. well, lets just see what happens tom. 7am live so i have to wake up real early!!!

*****

mamayang madaling araw uuwi na ang mahal ko, and im really sad. everytime na umuuwi siya, lagi na lang akong umiiyak! i dont know why! siguro nalulungkot lang talaga ako kasi im really not used to not having him around. although he still calls me everynight (long distance yun ah!), iba pa rin yung anjan lang talaga malapit. (by the way sa sultan kudarat siya umuuwi so its really far!) hay... sana magpasukan na...

*****

darn! hindi kami makakapanood ng tv ng kapatid ko! pano ba naman kasi sumagot ng pabalang balang kay papa, so ayun, tinago ni papa yng adaptor ng tv at hindi namin siya masasaksak. ang boring na nga dito, nawala pa yung isa sa mga libangan talaga namin. hay, iba talaga pag tariray lahat ng tao dito sa bahay.

*****

il post again later, try ko muna gumawa ng online album.

to law or not to law

2005-05-24T21:48:00.000+08:00

hay... im now in 4th yr college, at ilang months na lang ay kukuha na ako ng lae (law aptitude exam). honestly, i dont know if i still want to take up law. bakit? gusto ko na magtrabaho. at bakit ko gusto magtrabaho...that's reserved for another story. but anyway, yun nga, i really dont know if im still into law. the thing is, almost all, no, all of my relatives are already expecting. sa totoo lang naiinis talaga ako pag binabati nila ako ng atty, or pag binabanggit nila sa akin yung pag-aaral ko ng law, or pag nababanggit na magiging judge ako in the future. nung umpisa nakakatuwa pa, pero nung tumagal, na feel ko kasi na yung purpose na lang ng pagpasok ko sa law school ay para wag idisappoint lahat ng nageexpect. lam nyo yun? parang biglang hindi na naging para sa sarili ko yung pag-aaral ko, kundi para sa ibang tao. hay, nakakainis talaga.

pero ganun nga, i have no choice. kahit anong mangyari kukuha at kukuha ako ng lae sa november. of course i still want to pass, dahil kahihiyan ko rin naman yun kung bumagsak ako. but after passing (if ever), bahala na si Lord.

FOPC fever

2005-05-24T21:39:00.000+08:00

Grabe. Ito na yata ang pinakanakakapagod na summer ever. Ang ironic pa dun, hindi ako sa acads napagod (setting aside the fact na may 7am class ako). Ano ba naman yung subjects ko, Anthro 151, na super bait ng prof (shempre madre siya, mahiya naman siya kung salbahe siya diba) at math 2 (na kung hindi mo maipapasa ay wala kang karapatang mag aral sa UP). So san ako napagod? Sa org stuff! Grabe, hindi ko akalaing ganito ka busy ang summer na ito. Una, sa FOPC. All of a sudden biglang nagkaroon ng drive ang mga tao na I-aim na maging number 1 sa CSSP, which is of course a good thing. So anong nangyari? House to house to house to house! Grabe as in araw araw na house to house. Pengeng jaryo, pengeng bote, pengeng damit, nagmukha na nga kaming basurero sa kakahingi ng kung anu-anong gamit eh.

At ano naman ang thoughts ko sa mga pinaggagagawa naming ito?

Una, naisip kong kung binenta na lang namin lahat ng nakolekta namin, ang yaman na ng APSM. Di ko nga alam kung ano ba talaga ang purpose ng pagkuha ng block na ito eh. Tutal konti lang naman ang nakukuha naming aplikante mula sa block, plus bulshit lang naman yung rason na para makatulong sa freshies ek ek na yan. Sinong niloko nyo noh. As if naman may org talaga na nagpapakahirap, nagpapakapagod, at nagpapakadumi sa FOPC para lang makatulong. Shempre may hidden agenda yan! Pero going back, yun nga, parang hindi naman namin kailangan ng block para magkaroon ng aplikante.

Pangalawa, kahit nagpakapagod kami, nakapagbond naman ako sa mga ibang members ng org. Mula sa experience na ito, masasabi kong mas naging close ako sa mga taong dati ay hindi ko ganun ka close, namely Faiva and Val. Mas naapreciate ko yung fact na ka org ko sila, mas nakasalamuha ko sila, at yun nga, mas naging close ako sa kanila. Masaya lang ako na ganun yung nangyari.

Pangatlo, nakita ko kung sino yung tunay na may dedikasyon sa org. Nagkaroon kasi ng kasunduan na magbabayad na lang ang mems ng 100php para hindi na nila kailangang magtrabaho at ibibili na lang namin ng jaryo yung pera nila. Pero kahit nagbayad na sila, tinuloy pa rin namin nina Faiva yung pagbabahay bahay, kasi saying naman talaga yung makuluha namin. Mula dun, nakita ko kung sino talaga yung mga taong may malasakit sa org, na kahit nagbayad na sila ay kusa pa rin silang sumasama magbahay bahay. Nagpapagod pa rin sila, nagpapakadumi at nagpapagabi ng uwi para lang sa pagtratrabaho sa org. Nakakairita lang kasi na nakakarinig pa ako ng mga taong nagrereklamo tungkol sa bayad, tungkol sa pagtulong, na mey nagtatanong pa kung bakit pa kami nagbabahay bahay eh nagbayad na nga, etc. As in bullshit talaga. Kung ayaw ninyong tumulong itikom niyo na lang yunb bibig nyo at sarilinin nyo na lang comments nyo. Mahiya naman kayo sa mga kusang nagtratrabaho at kusang tumutulong.

Pang apat, na realize kong kaya kong harapin ang takot ko para lang sa org. As in super takot kasi talaga ako sa ipis. Pero sa pag-aayos ko ng mga PET bottles at pagccrush dito, marami akong kinaharap na ipis! At dahil wala akong choice kundi ituloy ang aking pag-aayos, hindi ko na pinakialaman kung ilang ipis pa ang makita ko. Hehehe…

Pang lima, wala akong pakialam kung masira ang kotse ko, basta magawa ko lang yung kelangan kong gawin. May bangga kasi yung car ko sa gilid, na nagreresulta sa pagsayad nito sa gulong pag mabigat yung karga ko. Pero dahil isa ilang beses kong kinailangang magkarga ng mabigat sa sasakyan, wala na akong pakialam kung sumayad pa ng ilang beses yung sasakyan.

All in all masasabi ko na marami akong natutunan sa FOPC na ito. Ngayon lang kasi ako super nagtrabaho para sa activity na to, dati naman wala wala lang sa APSM to. Alam kong hindi lang ako yung maraming natutunan, pati orgmates ko. Hindi man namin maabot yung goal namin na number 1 sa CSSP, at least natuto naman kaming mas mahalin pa ang org.

boring.

2005-04-05T18:17:00.000+08:00

hay... i know that summer is supposed to be a relaxing period, but for me it's not! im so bored! and by being bored i become tired. im tired of being bored. i want to go out, have fun with friends, stuff like that. but it seems that everyone is busy with their own lives right now. so im stuck here at home doing nothing. so much for a happy summer.

*****

im supposed to go jogging with my mom a while ago, but my dad started complaining about, well, everything, that we decided to postpone our jogging session. im really into being physically fit nowadays, and i don't know why. maybe because im beginning to realize that my tummy is getting bigger and bigger each day..haha..oh well...

shitty moments...

2005-04-02T23:02:00.000+08:00

finally, the sem is over for me. done with requirements, done with meetings, done with school work. time to relax.

think again.

rest, or mental rest for this matter, is not part of my vocabulary. academic problems may be over, but emotional problems never leave my side. now I am undergoing a state of emotional confusion. a state where i just want to drown and forget everything that bothers me. oh gosh.

damn world.

bunga ng kabangagan

2005-03-28T17:30:00.000+08:00

tapos na ang holy week. pero ang nakakainis, hindi pa tapos ang kalbaryo ko. kanina lang 7am na ako nakatulog dahil sa tinapos ko ang tatlo kong paper sa english na ngayon din ang deadline. eto na naman ako, kahit na ilang beses kong sabihin sa sarili ko na magsimula ng maaga sa lahat ng acads stuff, wala pa rin akong kadala dala. pero siguro marami ang sasang-ayon sa akin pag sinabi kong mas gumagana talaga ang utak kapag gipit ka na sa oras. minsan nga natutuwa ako kapag natatambakan ako ng gagawin, kasi feeling busy. "sorry hindi ako pwedeng sumama sa lakad kasi marami akong gagawin". naks, ang sipag naman. pero ang totoo, bunga yun ng katamaran ko sa mga nakaraang araw. hay, hindi lang naman ako ang ganito. siguro lahat ng makakabasa nito pareho rin naman ang sitwasyon.

pero isang exam na lang, officially tapos na ako sa aking 3rd year sa college. nung isang araw nag crs ako, pagtingin ko sa profile ko "4" na yung nakalagay sa year level. grabe ang bilis ng panahon. parang kelan lang freshie pa lang ako. sa totoo lang, hindi ko alam kung malulungkot ba ako o matutuwa. ngayon ko narealize na ang tanda ko na pala talaga. isa na ako sa mga pinakamatatanda sa UP, shempre liban na lang sa mga MA at PhD. nasa huling taon na ako, pero hindi pa ako sigurado kung ano ang mangyayari sa akin pagkatapos ng lahat.

hay, isang taon pa naman, bakit ba ako nababagabag?

7am ako natulog. 10am ko pinasa ang paper ko.

pasensiya na, bangag lang ako.

2005-03-26T23:35:00.000+08:00

whoa...is that this goddess?! hehehe...

lessons in love

2005-03-26T16:24:00.000+08:00

sometimes in love we make mistakes. mistakes that cause great pain that we just wish would go away. but in the end we realize that the pain we feel is totally worth it all.

i have the perfect love of all. you could not ask anything more from it. loving partner, sweet moments, happy days and nights...like what i said, perfect. but one mistake changed everything. one stupid mistake.

we are not the traditional type of pair. in fact, we didn't go through the usual courting thing. we met at one of the parties in our highschool, and my life changed since then. we started talking to each other on the phone (thanks to the effort of my friend), and countless nights were spent talking about life and nothing in particular. but we did not become super close at one instant. there were even times when we pretend that we don't know each other. we would pass each other in the corridors of our school, and it would seem that we didn't see each other. baduy man, nagkakahiyaan. but that shyness of ours didn't get in the way of our getting to know each other. three years have passed, and our conversations developed into something special. we started expressing to each other what we really feel, and soon that feelings transformed into something formal, we were officially a couple. how did it specifically happen? that is for another story.

i would just like to reiterate that we had the perfect love of all. our foundation of three years friendship had its fruits when we already have our love to share. our relationship is full of love, full of undersanding and full of caring for each other. me going to college didn't become a big problem for us, and we continued to take care of what we have for so many years.

then there came my mistake. i guess there will come a point in every relationship that one of the pair will undergo confusion. i experienced that. confusion that even i could not explain what it was all about. i suddenly felt that i needed space, that i needed some time alone, and that i don't want to be related to anyone in particular. i just felt that i want to enjoy some kind of freedom. i just want to be alone.

of course it was painful. painful for me, and painful most especially for the one that i love. he asked me for explanations that i even cannot provide to myself. but still, at that time, i think it was what i needed. i let go. we let go. and i thought i was happy.

at first he was still there, hoping that i could suddenly resolve my internal issues and come back to him again. but at that time i thought i was having what i really wanted. i actually enjoyed my time alone. but as time goes by i realized that it just created more confusion in my heart. and i came to the point that i finally made up my mind as to what i really wanted. i want my love back.

i don't know if i could say that it is too late, but everything have already changed. he got tired of understanding my confused heart, and he also realized that he already wanted his own space. i tried talking him into not leaving me. i told him that i realized my mistakes and that he is the one who could ease all the confusion that i feel. he did not leave me. we did not part ways physically, but emotionally, we're not just together.

all the magic was gone, the spark was all past. the love and understanding that we once shared were replaced by darkness. we fought a lot, cried a lot, misunderstood each other a lot. even the most little things became big issues. everything just bothered us. everything became a big deal. at one minute we we're okay, at another we're not. we would feel that we want to be away from each other, then all of a sudden we would just come back to each other as if nothing has happened. it went bad. the relationship had gone really bad, and we do not know what to do.

but what i am proud of about ourselves is that we never gave up. we saw each conflict as a test. something that would see if we could really stand by each other. a test to decide if we're really meant to be. everytime we fall, we stood. not alone, but together.

we managed to fix our differences, and everything turned out to be fine. after all those tests, i've finally proven to myself how far i could go for my love for this guy. i've accepted the fact that we could not go back to what we have before. but for me, all the things that we went through happened for a purpose. we may not have the perfection that we have before, but i know that we could build a new definition of perfection based on what we have now.

labo...

2005-03-26T15:40:00.000+08:00

labo...

di naman talaga ako mahilig magsulat. pero dahil sa bakasyon ngayon, at walang magawa, naisip kong gumawa na rin ng ganito. ano bang matutulong sakin kung may blog ako? mahahanap ko ba ang sarili ko pag binabasa ko tong mga sinusulat ko? malalaman ko ba kung saan ko talaga mahahanap ang tunay kong kaligayahan? malay natin...

kayo, bat ba kayo may blog?